18/7/17

Ντύνομαι κάσουαλ, είμαι ούλτρας! Σιγά μην είσαι…


Καθημερινά στο ιντερνέτ βλέπουμε όλο και περισσότερες διαφημίσεις (προτεινόμενες δημοσιεύσεις) από μαγαζιά και «εταιρείες» που πουλάνε υλικό για οπαδούς. Τι υλικό; Τα πάντα! Μοστράροντας ο καθένας το δικό του λογότυπο και πατώντας όλοι μαζί πάνω σε μία κουλτούρα πολλών ετών. Πατώντας πάνω σε μία ολόκληρη ιδεολογία, αυτή των ULTRAS, αλλά και σε έναν τρόπο ντυσίματος – στιλ που πηγάζει από συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες και έχει ιστορικά υπόβαθρα δεκαετιών.

Πέραν όμως από το ιντερνέτ, τα τελευταία χρόνια αρχίζουμε και το συναντάμε ολοένα και περισσότερο και στα γήπεδα. Βλέπεις, κυρίως πιτσιρικάδες – οι οποίοι και έχουν ουσιαστικά βομβαρδιστεί από αυτά τα μαγαζιά, ή δεν έχουν άμεση πρόσβαση σε υλικό των συνδέσμων  – να φοράνε «μάρκες» οι οποίες καπηλεύονται – χωρίς εισαγωγικά – όλο το κίνημα και νοοτροπία των ultras, πουλώντας κυρίως μπλούζες με λογότυπα «Ultras» σε διάφορες αποχρώσεις καλύπτοντας όλο το φάσμα των οπαδών που θέλουν να δείξουν ότι είναι κάτι… το οποίο δεν είναι φορώντας μία στάμπα!

Μόδα είναι θα… έχει πέραση

Μπλούζες, T-shirt, καπέλα, φούτερ, full face και άλλα αξεσουάρ, αντιγραμμένα, κοπιαρισμένα από γκρουπ της Ελλάδας ή του εξωτερικού, πωλούνται ανεξέλεγκτα… ACAB, no pyro no party, father to son, Hooligans, casual, support your local everything, σιδερογροθιές, φωτιές και μαχαιροπίρουνα, όλα στο βωμό της πελατείας των απανταχού πιτσιρικάδων που θέλουν να φοράνε κάτι που θα τους κάνει να φαίνονται «δύσκολοι». Η μάρκα «Hooligans» ήταν μία από τις πρώτες εταιρείες που αναπτύχθηκε στο εξωτερικό. Η ιδέα ήταν καλή, για να ακολουθήσουν κι άλλες και εγχώριες. Ultras μάρκα με μαγαζιά να επεκτείνονται  πουλώντας κόπιες – όχι φθηνά – που σχετίζονται με φιλίες οπαδών, αλλά και κόπιες από μεγάλα ευρωπαϊκά γκρουπ ultras που δεν έχουν ιδέα ότι κάποιος θησαυρίζει στο όνομα τους. Η μόδα αλλά κυρίως η ευκολία στο να βρει κάποιος υλικό – έστω και μούφα – εν γνώσει του ή όχι, είναι αυτό που έχει κάνει αυτά τα μαγαζιά – ον λάιν ή μη – κερδοφόρες επιχειρήσεις. Ultras wear, PB wear, Athens something, hooligan style, είναι μερικά παραδείγματα – εντάξει βάζω τα ονόματα στο περίπου – που πίνουν στο όνομα του νέο – οπαδού, του ιντερνετόπληκτου…

Ας κάνουμε ξεκάθαρο το εξής…

Φίλε οπαδέ, εσύ που μπορεί να διαβάσεις αυτές τις γραμμές και αφήνεις τα λεφτά σου – που το πιο πιθανό είναι να τα βρίσκεις δύσκολα – σε όλους αυτούς, έχουμε να σου πούμε ότι… είναι δικαίωμα σου να το κάνεις. Πίστεψε όμως ότι ούτε σε ανεβάζουν στην εκτίμηση κάποιου στο πέταλο, ούτε και σε ανεβάζουν στη βαθμίδα των οπαδών ή των χουλιγκάνων. Θα μπορούσαμε να πούμε το αντίθετο… Φοράς μια αντιγραφή. Φοράς κάτι το οποίο δεν αντιπροσωπεύει ούτε εσένα αλλά ούτε και αυτούς από τους οποίους κλάπηκε ουσιαστικά… Τα μαγαζιά αυτά δεν βγάζουν κάτι δικό τους ούτε έχουν τη στοιχειώδη φαντασία να δημιουργήσουν κάτι ωραίο. Η «Ηooligans» ήταν μια μάρκα η οποία τουλάχιστον έφερε κάτι καινοτόμο τότε – μαζί με 1-2 άλλα brand – για να μετατραπεί το θέμα σε μία μεγάλη ανά την Ευρώπη μπίζνα. Προσοχή! Υπάρχουν μαγαζιά που δουλεύουν με γκρουπ οπαδών, με συνδέσμους, φτιάχνουν υλικό και προσπαθούν να δημιουργήσουν κάτι καλό. Σε συνεργασία όμως και εν γνώσει των οπαδών. Είναι τελείως διαφορετικό να πασχίζεις για το μεροκάματο σωστά και τελείως διαφορετικό να κλέβεις τον ιδρώτα ή την καύλα του άλλου…

Η ιστορία του casual δεν είναι αυτή που φαντάζεσαι


Δεν αρκεί να κράζουμε, ας πούμε και κάτι για να μαθαίνουμε. Η μόδα του casual clothing δεν είναι καινούργια στην Ελλάδα και κυρίως στην Ευρώπη. Ακόμη και οίκοι μόδας έχουν υιοθετήσει το στυλ αυτό με το δικό τους τρόπο. Όλο και περισσότεροι οπαδοί ντύνονται κάσουαλ, φορώντας συγκεκριμένες μάρκες και συγκεκριμένο στιλ ντυσίματος…  Παπούτσια adidas, ειδικά ρετρό μοντέλα, όπως τα samba, Fred Perry και Stone Island, NB και ST, North Face, είναι μερικές από αυτές που φοριούνται κατά κόρον στα Ευρωπαϊκά γήπεδα και δρόμους… Φωτογραφίες, στιλάκια, γνώστες και μη. Όλοι μαζί στο να ντυθούμε με ένα στιλ – όμορφο για άλλους και για εμάς – αλλά και λίγο υποκριτικό! 
Γιατί; Πόσοι γνωρίζουν πως ξεκίνησε το στιλ αυτό;

Στη δεκαετία του 80’ στην Αγγλία ο χουλιγκανισμός βρίσκεται στο αποκορύφωμά του. Firms, Mobs και hooligans, που περιλαμβάνουν skinheads, Mods, punks, αλκοολικούς και εργάτες, καταλαμβάνουν τα γήπεδα και ακολουθούν την ομάδα παντού. Η Θάτσερ προσπαθεί να τους ξεριζώσει. Όλοι ντυμένοι περίεργα… Χρώματα, καρφιά, ξυρισμένοι, μαλλιάδες, βρίσκονται στο περιθώριο αλλά ταυτόχρονα και στο στόχαστρο της Scotland yard και των αστυνομικών…  Μπορεί να κατάφερναν ακόμη και με τεχνάσματα να προσεγγίζουν τα γήπεδα – όπως οι ICF της West Ham -  αλλά ήταν οι πρώτοι που συλλαμβάνονταν πριν ή και μετά από επεισόδια εξαιτίας της εμφάνισης τους. Ακόμη  κι αν δεν είχαν κάνει κάτι. Είναι παγκόσμιο φαινόμενο άλλωστε ότι η εμφάνιση παίζει ρόλο… Οι οπαδοί κυρίως της Liverpool και της Manchester United αρχικά, αφού αυτοί ταξίδευαν στο εξωτερικό για αγώνες, αλλά και οι υπόλοιποι στη συνέχεια, κυρίως λόγω εθνικής ομάδας, βρήκαν έναν εύκολο και κυρίως οικονομικό τρόπο να μην μπλέκουν με την αστυνομία… Απαλλοτρίωναν μαγαζιά ανά την ευρώπη με ακριβές μάρκες… Έτσι, σιγά – σιγά, στην Αγγλία έβλεπες ομάδες χούλιγκαν ντυμένοι με Burberry, Sergio Tacchini, με Stone Island, Adidas… Ήταν αδιανόητο για την εποχή, να συνδυάσει το μυαλό των αρχών ότι οι χούλιγκαν φοράνε καθώς πρέπει ρούχα, καρό πουκάμισα Fred Perry και καινούργια ακριβά ρούχα. Έτσι οι κάμερες εστίαζαν αλλού… Φυσικά δεν άργησαν να το καταλάβουν αλλά πλέον το Casual Clothing ήταν must! Η συνέχεια ήταν αναπόφευκτη ανά την Ευρώπη – η οποία χωρίς ιντερνέτ και facebook – σιγά σιγά αφομοίωσε το στιλ…

Σήμερα, το στιλ συνεχίζεται με διάφορες παραλλαγές αλλά με μία κύρια και ουσιαστική διαφορά. Πλέον ο οπαδός που θέλει να δείξει ότι είναι το αντιπροσωπευτικό παράδειγμα του casual παίζει να πληρώσει από 200 μέχρι κι 500 ευρώ για να ντυθεί και – ίσως όχι όλοι – να δειχθεί… Το ντύσιμο το ίδιο μεν, αλλά η ουσία και ο λόγος άλλοι τελείως!



"Είναι δύσκολο να το εξηγήσω αλλά αν η λέξη ultras είχε γένος θα ήταν αρσενικό"




Η Mine είναι σαν και εμάς. Δηλαδή είναι ένας καθημερινός άνθρωπος με την οικογενεια, τη δουλειά της, τα προβλήματά της και την τρέλα για την ομάδα της. ΗMine ζει στην Κων/πολη και ακολουθάει οπαδικά τη Fenerbahce. Γνωριστήκαμε το καλοκαίρι όταν είχε έρθει για διακοπές στην Κεφαλονιά. Μου είχαν κάνει εντύπωση οι μεγάλοι αριθμοί σε κοπέλες που ασχολούνται ενεργά οπαδικά στην Τουρκία, αλλά δεν περίμενα να γνωρίσω και κάποια που θα οργάνωνε έστω και απλά, την όλη φάση. Ήθελα να ρωτήσω, να μάθω ορισμένα πράγματα, όχι τόσο προσωπικά για τη Mine – κατάλαβα ότι είναι οπαδός σαν όλους μας – αλλά για τις γυναίκες και το γήπεδο, ειδικά σε μία χώρα που από τη μια πλευρά το ποδόσφαιρό της αναπτύσσεται δυναμικά παράλληλα με άλλους τομείς, ενώ από την άλλη βυθίζεται καθημερινά στο παρελθόν της μέσα από κοινωνικό-θρησκευτικό-πολιτικά ζητήματα…
Οκ, για τους πολλούς και δύσκολους το θέμα περνάει μπάι, αλλά μοιράζομαι με τους λίγους τη κουβέντα με τη Mine.
Mine ακολουθείς τη Fenerbahce. Στο ποδόσφαιρο ή ακολουθείς και σε άλλα αθλήματα; Εκτός έδρας;
Κατ’ αρχήν αγαπάω τη Fenerbahce περισσότερο από οτιδήποτε. Η Fener είναι αθλητικό σωματείο. Έχει πολλά αθλήματα. Ολοι ξέρουν ότι η ποδοσφαιρική ομάδα είναι η πιο δημοφιλής. Όμως ακολουθώ περισσότερο την ομάδα του μπάσκετ και προσπαθώ να πηγαίνω και εκτός έδρας. Οι αγώνες βγάζουν περισσότερη ψυχή.


Μία
 γυναίκα οπαδός, ultras Ας πούμε ότι δεν είναι ασυνήθιστοστην Ευρώπη. Αλλά αρκετοί θα ρωτήσουν, στην Τουρκία πωςείναι;  
Είναι δύσκολο, αλλά αν αγαπάς κάτι δε σε νοιάζει. Έχω πολλούς φίλους και δε με ρωτάνε «τι κάνεις εσύ εδώ» , αυτή είναι η φιλία άλλωστε. Τους εμπιστεύομαι και με εμπιστεύονται.Πηγαίνουμε στα εκτός έδρας παιχνίδια όλοι μαζί. Δεν τα οργανώνουμε ως γυναίκες ή ως άντρες.  
Και η οικογένεια σου; Ποια είναι η θέση τους σε αυτόν τον τρόπο ζωής; Τι λένε οι άνθρωποι γύρω σου στο περιβάλλον σου. Εννοώ τι λένε όταν σε βλέπουν στο πέταλο με τους φανατικούς με το μεγάφωνο στο χέρι;

Η οικογένεια μου υποστηρίζει τηFenerbahce επίσης. Δε με σταμάτησαν ποτέ. Και ξέρουν πόσο αγαπώ την ομάδα και πόσα κάνω γι αυτήν. Έτσι το σέβονταικαι με σέβονται. Πιστεύω ότι μερικές φορές ανησυχούν. Στο τελευταίο ντέρμπυ εκτός έδρας στο Ινονού με τη Besiktas (05 Φεβ 2017) μου ζήτησε να της στείλω φωτογραφία κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού…  

Υπάρχει σεβασμός από τους άντρες ultras άλλων ομάδων; Από τις αρχές (αστυνομία κλπ);
Είναι δύσκολο να το εξηγήσω αλλά αν η λέξη ultras είχε γένος θα ήταν αρσενικό. Κάποιοι σέβονται κάποιοι όχι. Αν υποστηρίζει την ίδια ομάδα δεν έχει πρόβλημα, αν είναι αντίπαλος τότε τα πράγματα γίνονται άσχημα αλλά το βλέπω φυσιολογικό. Οι μπάτσοι δεν ενδιαφέρονται αν είσαι άντρας ή γυναίκα. 

Passolig… Ποια είναι η γνώμη σου για την κατάσταση σήμερα;

Δε ξέρω, είναι δύσκολο. Δε μου αρέσει το passolig αλλά αν θες να υποστηρίξεις την ομάδα σου στο γήπεδο, αναγκαστικά πρέπει να το έχεις. Είναι μόνο για το ποδόσφαιρο. Όταν αγοράζεις passolig πρέπει να δώσεις αριθμό ταυτότητας και φωτογραφία. Κοστίζει 30lt δηλαδή περίπου 8ευρώ και το αγοράζεις κάθε σεζόν. Το passoligείναι επιβολή. Χρησιμοποιείται ο αριθμός σου και οι αστυνομικοί η ασφάλεια του γηπέδου έχουν πρόσβαση. Μπορούν να δουν μέσω barcode αν είναι δικό μου το εισιτήριο, αν έχω απαγόρευση εισόδου και άλλα… Είναι απογοητευτικό. 
Τέλος, πες μου είσαι κοντά σε κάποιο οργανωμένο γκρουπ οπαδών της ομάδας σου; Μίλησε μου για τη χωρογραφία που φτιάξατε σε αγώνα που είχε μόνο γυναίκες στο γήπεδο.

Είμαι κοντά με τους CK grup αλλά θεωρώ τον εαυτό μου ανεξάρτητο από όλα τα γκρουπ των οπαδών αν και έχω φίλους σε αυτά.

Η χωρογραφία που κάναμε ήταν πολύ σημαντική για μένα. Γιατί νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά που έγινε στον κόσμο μια τέτοια προσπάθεια. Οι CK και οι UNIFEB μας βοήθησαν. Όταν σκέφτομαι αυτήν την προσπάθεια νιώθω περήφανη. «Direneceğiz» σημαίνει«Αντίσταση». Αλήθεια, δεν το κατάλαβα εκείνη τη μέρα αλλά ήταν μεγάλο πράγμα. Μόνο γυναίκες να φτιάξουμε μια χωρογραφία… αν και πολλοί την υποτίμησαν.

6/7/17

Εμπειρίες από το φετινό «Αλέρτα»

Οι υποχρεώσεις και τα «βούριστρα» με την πρώτη προπόνηση και την εξόρμηση στις Πλάτρες έχουν ήδη ξεκινήσει, θα ήταν όμως άδικο να μην βρω λίγη ώρα να προσπαθήσω να μεταφέρω τις εμπειρίες από το φετινό «Αλέρτα».
Μόλις 60 χιλιόμετρα Βόρεια της Δυτικής Όχθης και μόνο 50 χιλιόμετρα από την Συρία και τα Υψώματα Γκολάν, που βρίσκονται υπό Ισραηλινή κατοχή από το 1967, πραγματοποιήθηκε το φετινό «Αλέρτα». Στην Μέση Ανατολή που ο αέρας μυρίζει θάνατο και το χώμα ποτίζεται με αίμα, στην Μέση Ανατολή του θρησκευτικού φανατισμού, των ξένων επεμβάσεων και των εκατομμυρίων θυμάτων, σε αυτή την περιοχή στήσαμε τα πράσινα πανό και τα κόκκινα μας λάβαρα.
Για τρείς μέρες τα στελέχη της ΘΥΡΑ 9 μαζί με κομμουνιστές, αριστερούς και αντιφασίστες οπαδούς άλλων ομάδων δημιούργησαν μια ΟΑΣΗ στην μέση του πουθενά. Μια μικρή κοινωνία που το χρώμα, η θρησκεία και η καταγωγή δεν μας χώριζαν αλλά υπενθύμιζαν σε όλους ότι η διαφορετικότητα δεν μας κάνει εχθρούς αλλά σύμμαχους στον αγώνα για ένα άλλο κόσμο.
Μια μικρή κοινωνία που μέσα κατοικούσαν Μουσουλμάνοι που πολεμούν το Ισλαμικό Κράτος και διαφωνούν με τις τυφλές τρομοκρατικές επιθέσεις, Εβραίοι που διαφωνούν με τον εποικισμό, με τις φασιστικές πρακτικές του Ισραηλινού κράτους και ταυτόχρονα συμμετέχουν συχνά σε ειρηνικές πορείες με Παλαιστίνιους από την Γάζα και την Δυτική Όχθη και με Ευρωπαίους που αναγνωρίζουν τις ευθύνες των χωρών της Δύσης για την κατάσταση που επικρατεί στην ευρύτερη περιοχή.
Στην γρήγορη μου εξόρμηση στην περιοχή γύρω από το σημείο που πραγματοποιείτο το «Αλέρτα» (κατοικούν κυρίως Άραβες) μπορώ να σας πω ότι με περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη. Λίγες μέρες μετά το τέλος της νηστείας του Ραμαζάνιου και ενώ όλη η πόλη ήταν στολισμένη για την μεγαλύτερη γιορτή των μουσουλμάνων, στο κέντρο της πόλης έβλεπες να λειτουργά κανονικά μια τεράστια Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία. Στην κουβέντα που έπιασα με τους ντόπιους με ενημέρωσαν ότι οι Χριστιανικές οργανώσεις της περιοχής βοηθούν άπορες Μουσουλμανικές οικογένειες να γιορτάσουν με τα απαραίτητα το Ραμαζάνι ενώ αντίστοιχα οι Μουσουλμανικές οργανώσεις βοηθούν άπορες Χριστιανικές οικογένειες να γιορτάσουν με άνεση τα Χριστούγεννα. Εκεί ήταν που ξανά επιβεβαίωσα στον εαυτό μου ότι όσα γεωπολιτικά παιχνίδια και να παίζονται όσο μίσος και αν έχουν ποτίσει μια περιοχή, ο άνθρωπος πάντα θα βρίσκει τρόπους να παραμένει ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
Ιδιαίτερη αναφορά θέλω να κάνω για την διάλεξη/συζήτηση που είχαμε με εκπρόσωπο του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ισραήλ. Μας ενημέρωσε για τους κοινούς αγώνες με τους Παλαιστινίους, για την καταπίεση που υφίστανται από το Ισραηλινό κράτος ενώ κλείνοντας ζήτησε την αλληλεγγύη μας στον δύσκολο αγώνα που δίνουν κάτω από αντίξοες συνθήκες. Βάζοντας τα πράγματα στην σωστή τους βάση και αναλύοντας τα μέσα από την ταξική ματιά κατάφερε να ξεμπροστιάσει το κράτος του Ισραήλ όχι μόνο για την καταπίεση που υφίστανται οι Παλαιστίνιοι αλλά και για την εκμετάλλευση που υφίστανται οι εργάτες στο Ισραήλ είτε είναι Εβραίοι είτε είναι Άραβες. Άλλωστε το κεφάλαιο όχι μόνο στο Ισραήλ αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα στους εργάτες απλά τους εκμεταλλεύεται ανεξάρτητα καταγωγής και θρησκείας.
Φεύγοντας από το «Αλέρτα» και τις Αραβικές περιοχές και παίρνοντας τον δρόμο για το Τελ Αβίβ ήταν αδύνατο να μην προσέξεις την διαφορά στο βιοτικό επίπεδο, τα μεγάλα κτίρια και τις ξένες επιχειρήσεις. Μια επιφανειακή ανάλυση θα ήταν ότι οι Εβραίοι ζουν πλουσιοπάροχα στις πόλεις τους όμως σε καμιά περίπτωση δεν ίσχυε κάτι τέτοιο. Είχαμε την τύχη να περάσουμε από τις φτωχογειτονιές του Τελ Αβίβ, να δούμε ανθρώπους να μένουν μέσα σε ετοιμόρροπα κτήρια, να μιλήσουμε με νέους που δεν έχουν την δυνατότητα να αποκτήσουν δικό τους χώρο και ας δουλεύουν εδώ και χρόνια και να δούμε με τα μάτια μας την ομοιότητα της ζωής των Αραβικών περιοχών με τις φτωχογειτονιές του Τελ Αβιβ.
Κλείνω το κείμενο με την ελπίδα ότι οι εργάτες του Τελ Αβίβ, οι αγρότες των αραβικών περιοχών και οι Παλαιστίνιοι της Δυτικής Όχθης και της Γάζας θα κτίσουν ένα κοινό μέτωπο ενάντια στους καταπιεστές τους και τους εκμεταλλευτές τους.

Για την υπογραφή
adamos efstathiou

2/6/17

ΧΑΡΑ ΧΑΡΑ ΠΟΥ ΜΕ ΕΦΕΡΕΣ – ΛΥΠΗ ΠΟΥ ΜΕ ΠΗΡΕΣ

Χαρά που σε είδα στα πρώτα σου ματς, να παίζεις στα χώματα της Κατασκήνωσης. Που άναψα το πρώτο καπνογόνο στο πρώτο σου γκολ. Που κρεμάσαμε τα πρώτα μας πανιά με το δελφίνι μας για σήμα. Που ανέβηκες την πρώτη φορά στο Β΄ Τοπικό κι ακόμα κι όταν γυρίσαμε στην Γ’ πάλι με χαρά το κάναμε. Που ταξιδέψαμε μαζί σε όλη την Αιτωλοακαρνανία. Που πήραμε για πρώτη μας φορά πρωτάθλημα και μετά το Β’ βρεθήκαμε για πρώτη φορά και στα «σαλόνια» του Α’ τοπικού. Λύπη νιώσαμε όταν βλέπαμε το ίδιο μας το χωριό να απέχει, να υπονομεύει και ίσως να στέκεται απέναντι στο εγχείρημα που ξεκίνησαν μια χούφτα ανθρώπων το 2005. Αλλά την ξεπεράσαμε όπως και άλλα εμπόδια. Ήρθαν όμως και άλλες λύπες ταυτόχρονα με τις χαρές, τις οποίες και τελικά επισκίασαν. Λύπη που αναγκαστήκαμε να αφήσουμε το χωριό μας για την Αμφιλοχία. Για τις φανέλες μας που άλλαξαν χρώματα για να προσαρμοστούν με τις επιταγές των χορηγών. Για την υπόσχεση της επιστροφής μας στην Μπούκα σε καινούργιο γήπεδο η οποία δεν τηρήθηκε ποτέ. Για την φημολογούμενη συγχώνευση – αφανισμό της ομάδας μας. Έτσι η ιστορική άνοδος του Παναμβρακικού μας στην Γ’ Εθνική κατηγορία, αντί για γλυκιά, μας αφήνει πικρή γεύση. 
Φυσικά δεν έχουμε αυταπάτες. Γνωρίζουμε ότι το μέγεθος μας – σαν χωριό, ομάδα, οπαδοί – δεν θα άντεχε να σταθεί όπως θα θέλαμε σε μία κατηγορία όπως το Α’ Τοπικό, κατηγορία στην οποία αγωνίζονται ομάδες αστικών κέντρων όπως το Μεσολόγγι και η Ναύπακτος. Το γιγάντωμα της ομάδας μας ήταν τεχνητό, αποτέλεσμα της φιλοδοξίας συγκεκριμένων ανθρώπων που διαχειρίζονται τις τύχες της ομάδας τα τελευταία χρόνια. Μόνο έτσι θα μπορούσε η ομάδα μας να προσελκύσει την αφρόκρεμα των ποδοσφαιριστών του Νομού. Εδώ λοιπόν είναι το ιδανικό σημείο για να κάνουμε σαν οπαδοί και εμείς της αυτοκριτική μας. Δεν θα δικαιολογηθούμε. Μας άρεσε. Μας άρεσε που μπήκε η ομάδα μας σφήνα στα παραδοσιακά σωματεία της περιοχής αρχικά και του νομού τελικά. Τυφλωθήκαμε από τις συνεχόμενες ανόδους και τις νίκες. Αφήσαμε την ροή των γεγονότων να μας παρασύρει και όταν αντιληφθήκαμε κατά που πηγαίνει το πράγμα, είχαμε λίγες δυνάμεις και χρόνο για να αντιδράσουμε. Έτσι φτάσαμε στην φημολογούμενη συγχώνευση με ομάδα της περιοχής. Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν στεκόμαστε εξαρχής αρνητικά σε τέτοιου είδους εγχειρήματα. Ζούμε στην επαρχία, σε περιοχές με μικρούς οικισμούς και ελάχιστα αστικά κέντρα. Οι συνεργασίες ανάμεσα σε σωματεία και η υπέρβαση τοπικισμών είναι θεμιτές για εμάς. 
Πρέπει όμως εδώ να κάνουμε το ερώτημα. Τι είδους συγχωνεύσεις και συνεργασίες θέλουμε; Αυτές που γίνονται από τα κάτω με συνεργασία ανθρώπων με αγάπη για το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό; Ανθρώπων που θα δημιουργήσουν μία ομάδα που θα εκπροσωπεί ισάξια μια ευρύτερη περιφέρεια χωρίς κομπλεξισμούς και συμπλέγματα ανωτερότητας; Ή θέλουμε συγχωνεύσεις υπαγορευμένες από προσωπικές φιλοδοξίες για να προαχθούν συμφέροντα, αποφασισμένες από προέδρους και προύχοντες, από τα πάνω δηλαδή; Νομίζουμε στην περίπτωση του Παναμβρακικού είναι ξεκάθαρο τι είδους «συνεργασία» βρίσκεται εν εξελίξει. Σε μία χρονιά δύσκολη για τους Dolphins ( κάτι το οποίο δεν είναι της παρούσης και θα αναλυθεί άλλη στιγμή ) ήρθε και η συγχώνευση σαν κάτι παραπάνω από φήμη, παραμονές των ιστορικών αγώνων play-off που θα έδινε η ομάδα με έπαθλο την άνοδο στις εθνικές κατηγορίες. Η απόφαση που πάρθηκε ήταν η παρουσία μας στην εξέδρα με καθιστική διαμαρτυρία και πανιά με τα οποία εκφράσαμε την αντίθεσή μας σε κάθε είδους συγχώνευση-συνεργασία-μετονομασία. 

Το μήνυμα ήταν και είναι ξεκάθαρο: ΠΑΝΑΜΒΡΑΚΙΚΟΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ – ΣΗΜΑ ΜΑΣ ΤΟ ΔΕΛΦΙΝΙ. Όσο για τον τελευταίο αγώνα της ομάδας, αυτόν που έμελλε να μετατραπεί σε «φιέστα» ανόδου η στάση μας ήταν ξεκάθαρη με την αποχή μας. Για μας αυτό το ματς ήταν πιθανότατα η ταφόπλακα για τον Παναμβρακικό. Ούτως ή άλλως υπάρχει πληθώρα πρόθυμων χειροκροτητών – εμείς δεν λογίζουμε τους εαυτούς μας ως τέτοιους, συνεπώς η παρουσία μας ήταν περιττή. Το τι θα γίνει από εδώ και πέρα, δεν είμαστε σε θέση να το γνωρίζουμε. Αυτό που εμείς μπορούμε να υποσχεθούμε στους εαυτούς μας, είναι ότι θα κάνουμε ότι μπορούμε ώστε αυτό που ξεκίνησε το 2005 να μην λήξει με αυτό τον τρόπο. Είτε στην Γ’ Εθνική, είτε στο Γ’ τοπικό. Δεν έχουμε αμφιβολίες ότι θα υπάρξουν δυσκολίες αλλά θα τις αντιμετωπίσουμε όταν αυτές έρθουν. Σίγουρα πάντως αυτή η περιπέτεια είναι ένα πολύ καλό μάθημα για όλους μας καθώς και όσους ασχολούνται με το άθλημα, παρακινούμενοι από αγάπη για το τοπικό ποδόσφαιρο – με όλα τα καλά και τα στραβά του. Κι εμείς σίγουρα βγαίνουμε πιο σοφοί από αυτή τη διαδικασία. 
ΥΓ1. Μαζί με την ομάδα μεγαλώσαμε κι εμείς. Ίσως όχι σε νούμερα όπως θα έλεγε κάποιος πικρόχολα – δέκα μαλάκες παραμείναμε – αλλά σίγουρα στον τρόπο με τον οποίο κάνουμε τα πράγματα και λαμβάνουμε αποφάσεις.
 ΥΓ2. Το αγωνιστικό σκέλος έμεινε δυστυχώς σε δεύτερη μοίρα. Θα είναι κρίμα όμως να μην αναγνωρίσουμε την προσπάθεια των παιδιών της ομάδας που πέτυχαν ένα σπουδαίο επίτευγμα και κέρδισαν με το σπαθί τους την άνοδο στην Γ’ Εθνική. Συγχαρητήρια σε όλους τους ανθρώπους που συμμετείχαν στην μεγάλη αυτή επιτυχία, είτε βρίσκονται ακόμα στον σύλλογο είτε όχι. Γιατί δεν παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι χάρις σε όλους αυτούς, τα τελευταία χρόνια ακούστηκε τόσο συχνά η αγαπημένη μας ατάκα «Ποια είναι αυτή η Μπούκα;». 

DOLPINS GRUPPO ‘05

31/5/17

Εκδρομές σε τελικούς - Εκδρομές παντού

24/5/17

Σε mood καλοκαιριού...

Το καλοκαίρι είναι πρώτο πυλών και μας χαμογελάει. Όπως είναι φυσικό το blog έχει μπει ήδη στο κλίμα αυτό.
Αποφασίσαμε να λιγοστεύουν οι αναρτήσεις ή και να μην υπάρχουν και καθόλου, ώστε να αφιερώσουμε περισσότερο ποιοτικό χρόνο εκτός του δικτύου.
Δεν σταματάμε το blog απλά θα αραξουμε να απολαύσουμε τα τσίπουρα, mojito και λοιπά οινοπνευματώδη.
Ήταν ομολογουμένως μια περίεργη χρονιά με δυσάρεστα νέα για το οπαδικο κίνημα που δέχτηκε τελειωτικά χτυπήματα.
Όρεξη υπήρχε να βάλουμε το λιθαράκι μας στην αλλαγή, που κάτι φάνηκε να ξεκινάει με την ένωση εναντίων της κάρτας φιλάθλου. Όλοι είπαμε μέσα μας μήπως ήρθε ο καιρός για μαζική αφύπνιση. Τα γεγονότα όμως για πολλοστή φορά μας διέψευσαν, μας έσπρωξαν προς το πάτο του οπαδικου μεσαίωνα. Στο τούνελ φως δεν βλέπουμε...
Από που να ξεκινήσουμε και που να τελειώσουμε, είναι τόσα πολλά που  στεναχώρια φέρνουν στο νου και στην καρδιά.
Προτιμότερο να μην αναφερθούμε και σας κουράσουμε αδίκως.
Αφιερώστε χρόνο στους δικούς σας, μην ξεχάσετε την ανθρωπιά σας, στεκόμαστε δυνατοί και αλληλέγγυοι σε όλους πρέπει και γινόμαστε μάχιμοι εναντίων όλων όσων θέλουν να μας ρίξουν.
Βρίσκουμε χρόνο να παίξουμε μπάλα με τους φίλους μας, να θυμηθούμε τα παιδικά μας χρόνια.
Θυμόμαστε γιατί αγαπήσαμε την ομάδα μας, την θύρα μας και τον σύνδεσμο μας.
Ξεχνάμε όσους τους νοιάζει η αυτοπροβολή τους και πουλήθηκαν για λίγες δραχμές.
Πιστοί στα πιστεύω μας και ας μην είμαστε μοδάτο.
Αληθινοί γιατί αγαπάμε την ομάδα μας με πάθος και όχι για να μας βγάλει από την αφάνεια.
Λεζάντα, σφίχτες, επώνυμα ρούχα και εμπορευματοποίηση του οπαδού δεν μας λένε τίποτα απλά μας αηδιάζουν των καταστάσεων.
Σαν blog.1925.gr θέλουμε εκ καρδιάς να ευχαριστήσουμε όλους σας που στηρίζετε την όλη προσπάθεια.
Τα λόγια περισσεύουν για τους τρελούς-ρομαντικούς Γιαννιώτες, "Πέταλο από Μέταλλο" οι μαγικές σας φωνές μας κράτησαν συντροφιά τις κρύες Τρίτες.
Football bla-bla.gr  σαν το παλιό καλό κρασί...τα άρθρα μας βρήκανε το στέκι τους στο διαδίκτυο.

Υ.Γ.01 Εξυπακούεται ότι για κάτι σημαντικό θα υπάρξει ανάρτηση.
Υ.Γ.02 Σας χρωστάμε δυο αφιερώματα τα οποία θα γίνουν κανονικότατα.
Υ.Γ.03 Για οτιδήποτε που συμβαίνει στο οπαδικο σας χώρο μην διστάσετε να μας στείλετε μήνυμα, θα υπάρξει η ανάλογη ανταπόκριση.
Υ.Γ.04 Στηρίζουμε δυναμικά Radical Fans United, Humba!, Refuse to Lose.


Καλοκαίρι στάσου.......

Για την υπογραφή...
www.blog.1925.gr