22/2/08

Αρθρο εφημερίδας για το νέο αθλητικό νόμο...

«Ενας οπαδός του ΠΑOΚ συνελήφθη προχτές στο Καυταντζόγλειο επειδή πέταξε ένα χρωματικό πυρσό, υποδεχόμενος την ομάδα του. Δεκάδες πυρσοί ανάβουν και πετιούνται στα γήπεδα όλου του κόσμου για να δημιουργηθεί φαντασμαγορική ατμόσφαιρα, αλλά στην Ελλάδα αυτό θεωρείται ποινικό αδίκημα. Από εδω και πέρα, τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται εξωφρενικά. Το να ανάψεις έναν πυρσό στο γήπεδο, σημαίνει όχι απλώς φυλάκιση δύο μηνών, αλλά δύο μήνες στη φυλακή. Με τις γνωστές συνθήκες κράτησης στις ελληνικές φυλακές, όπου ανοίγουν μία πόρτα και σε μπουζουριάζουν μαζί με δολοφόνους, ναρκομανείς και παιδεραστές, για να σου καταστρέψουν τη ζωή μια για πάντα. Για να επαίρεται η κυβέρνηση ότι «πολεμά τη βία στα γήπεδα», προώθησε (και η ελληνική Βουλή ψήφισε!) ένα νόμο που καταλύει βασικές αξίες του νομικού πολιτισμού. Για τα αδικήματα που διαπράττονται στα γήπεδα, δεν επιτρέπεται ούτε μετατροπή της ποινής σε χρήμα, ούτε αναστολή λόγω καθαρού ποινικού μητρώου, ούτε αναστολή εν όψει έφεσης. Κανένα αδίκημα δεν εξαιρείται -ακόμη και μια απλή εξύβριση σε στέλνει στη φυλακή. Oσο απίστευτο και αν φαίνεται, ακόμη και κακουργήματα έχουν πολύ επιεικέστερη ποινική αντιμετώπιση από ήπια πλημμελήματα που συμβαίνει να διαπράττονται μέσα σε γήπεδα! Για μεγάλο μέρος της κοινωνίας, αρχές όπως η αναλογία ποινής προς πράξη, επιείκεια, στάθμιση της προσωπικότητας του δράστη από το δικαστή, αποτελούν ψιλά γράμματα. Γενικά και αόριστα διατυπώνεται η αξίωση «οι χούλιγκαν στη φυλακή». Oμως αυτοί που συλλαμβάνονται για βία στα γήπεδα, δεν είναι απαραίτητα μαχαιροβγάλτες. Πολύ συχνά είναι παιδιά που μπαίνουν στο γήπεδο για να πανηγυρίσουν. Το να στείλεις στη φυλακή ένα παιδί που μπήκε στο γήπεδο για να πανηγυρίσει είναι έγκλημα. Τις προάλλες, κάποιος φίλαθλος συνελήφθη στην Ξάνθη, κατηγορούμενος για συμμετοχή σε επεισόδια. Καταδικάστηκε, έμεινε πέντε μήνες στη φυλακή, αλλά, όταν η υπόθεση έφτασε στο Εφετείο, κρίθηκε αθώος. Αν ο νόμος επέτρεπε να εκτιθεί η ποινή μετά την εκδίκαση της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό, όπως συμβαίνει με όλα τα άλλα πλημμελήματα, θα ήταν απλώς μια περιπέτεια. Τώρα, ήταν ένα δράμα -κανείς δε θα δώσει πίσω στο παιδί τους πέντε μήνες. Από τους εμπνευστές του «ταλιμπανικού» νόμου, πάντως, δεν ακούστηκε ούτε μία συγνώμη».

Από εφημερίδα Αγγελιοφόρος

Δεν υπάρχουν σχόλια: