6/5/09

Περί βλακείας και περί ανθρωπιάς...

Ο "Μάνος" έστειλε μερικά θεματάκια μέσω email τα οποία παρουσίασε το sport24.gr και τα βάζουμε αυτούσια όπως τα έγραψε το εν λόγω site.
Τα παρουσιάζουμε και από εδώ, έτσι για να βάλουμε και το δικό μας σχόλιο για τα θέματα αυτά... που αφορούν το ποδόσφαιρο, την αγάπη γιαυτό αλλά και τη βλακεία που βαράει στο κεφάλι μερικούς...
.
Όχι στις... γυναίκες από τους φίλους της Ζενίτ!
"Μία έκφραση που ακούγεται κατά κόρον είναι πως "το ποδόσφαιρο είναι άθλημα για άνδρες", και αυτό φαίνεται πως ισχύει όχι μόνο στον αγωνιστικό χώρο αλλά και στις... κερκίδες!
Αυτό τουλάχιστον πιστεύουν οι οπαδοί της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, καθώς διαμέσω του εκπροσώπου τους Ρουσλάν Ντριούμα, ζήτησαν από τη διοίκηση να μην πουλάει πια εισιτήρια για τους αγώνες της ομάδας σε γυναίκες η τουλάχιστον αυτές να μην είναι νεαρές σε ηλικία... Ο λόγος; Αποσπούν την προσοχή των ανδρών και δεν τους αφήνουν να συμπαρασταθούν όπως θα ήθελαν στην αγαπημένη τους ομάδα. "Δεν μπορούμε να πεταχτούμε από τις θέσεις μας, να φωνάξουμε η να βρίσουμε όταν έχουμε δίπλα μας γυναίκες", ήταν η εξήγηση που έδωσε ο εκπρόσωπος των οπαδών της Ζενίτ."
Καλά, οι οπαδοί της Ζενίτ έχουν δώσει κιάλλα δείγματα βλακείας, ρατσισμού κλπ... αλλά το να μη θέλουν γυναίκες στο γήπεδο γιατί τους αποσπούν την προσοχή... Η βλακεία είναι αήτητη... Πάντως μου κάνει εντύπωση γιατί οι οργανωμένοι οπαδοί της ομάδας έχουν πυρήνα γυναικών... Μάλιστα είναι γνωστή η σκηνή του φιλιού του οργανωτή τους, με γκομενίτσα πάνω στο κάγκελο... Η καλύτερη γκόμενα είναι η ομάδα ρε...
.
.
Ποδοσφαιριστές ενός κατώτερου Θεού
"Μιλούν διαφορετικές γλώσσες. Δεν χρησιμοποιούν τα αληθινά τους ονόματα, φοβούμενοι πως θα θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή των οικογενειών τους στην πατρίδα.
Καλούν τους αντιπάλους κάθε εβδομάδα προκειμένου να βεβαιωθούν πως δεν θα φορέσουν μπλε φανέλες, γιατί είναι οι μοναδικές που έχουν. Πρόκειται για τη Λίμπερι Ναντ, την πρώτη ιταλική ομάδα που αποτελείται από πρόσφυγες! Στον ασυνήθιστο σύλλογο αγωνίζονται ποδοσφαιριστές που κατάγονται από χώρες, οι οποίες βρίσκονται σε εμπόλεμη ζώνη. Αφγανιστάν, Ιράκ, Ερυθραία, Σουδάν, Γουινέα, Νιγηρία, Τόγκο και Κονγκό είνα μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα. Όλοι τους είναι πολιτικοί πρόσφυγες, που αναζητούν ένα νέο ξεκίνημα, μία φρέσκια ελπίδα στη ζωή τους. Ουδείς μπορεί να εξασφαλίσει το μέλλων των ποδοσφαιριστών στην Ιταλία, από τη στιγμή που εκκρεμούν αιτήσεις για πολιτικό άσυλο. Η ονομασία της ομάδας, προέρχεται από την "Αινειάδα" (το σημαντικότερο έργο) του Λατίνου ποιητή Βιργίλιου (70 π.Χ - 19 π.Χ). Το έργο ολοκληρώθηκε σε ένα διάστημα περίπου δέκα ετών και περιγράφει μέσα σε συνολικά δώδεκα τόμους το ηρωικό έπος του Αινεία, ο οποίος μετά την πτώση της Τροίας, ταξιδεύει και φθάνει μετά από πολλές περιπέτειες στην Ιταλία, όπου και ιδρύει τη Ρώμη. Τους αποκαλούν Μαμαντί, Ακάρ και Καρίμ. Δεν είναι όμως τα πραγματικά τους ονόματα. Τούτοι οι παίκτες θεωρούνται νεκροί από τις αρχές των χωρών τους. Γνωρίζουν, πως εάν αποκαλυφθεί η αλήθεια, αυτομάτως θα ανακύψουν πολλά προβλήματα. Ο Ιμπραΐμ πριν από κάθε αγώνα φιλά την φωτογραφία του γιου του, στο κινητό τηλέφωνο. Δεν τον έχει δει εδώ και ένα χρόνο, όταν είχε φυλακιστεί αρχικά σε στρατιωτική φυλακή του Τόγκο. Συνελήφθη για συμμετοχή σε πορεία διαμαρτυρίας κατά του προέδρου, Φαουρέ Γκασινμπέ. Τελικά κατάφερε με το αντίτιμο των 1200 δολαρίων να διαφύγει από τη χώρα. Ο Καρίμ, είδε πριν από τρία χρόνια την οικογένεια του να ξεκληρίζεται από τους Ταλιμπάν. Οι Αμερικανοί βομβάρδισαν την οικία του. Δεν μιλάει πολύ, ισχυρίζεται πως εργαζόταν ως υποδηματοποιός στην πατρίδα του..."
Η αγάπη για το ποδόσφαιρο, δε γνωρίζει σύνορα, κακουχίες και δυσκολίες... Το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι μία διέξοδος από όλον αυτόν τον καθημερινό αγώνα επιβίωσης κάποιων συνανθρώπων μας... κάποιων που έφυγαν με κύνδυνο της ζωής τους για ένα καλύτερο αύριο. 'Ενα αύριο που δυστυχώς δεν το βρήκαν, συναντόντας την καχυποψία και το ρατσισμό... Ο πολύς κόσμος φυσικά, όχι μόνο ξεχνάει γρήγορα (ότι έχει περάσει τις ίδιες καταστάσεις κάποια στιγμή) αλλά επιπλέον, δε σκέφτεται ότι μπορεί κάποια στιγμή να βρεθεί σε μία αντίστοιχα δύσκολη θέση... ο ίδιος ή αγαπημένα του πρόσωπα...

3 σχόλια:

Manos είπε...

Πόσο δύσκολο είναι για τους οπαδούς των ελληνικών ομάδων (δεν ξέρω αν εφαρμόζεται κάτι τέτοιο στο εξωτερικό) να έρθουν κοντά στους πρόσφυγες και να τους βάλουν στα ελληνικά γήπεδα; Πόσο πιο κοντά στους "οικοδεσπότες" τους θα νιώσουν οι άνθρωποι που η πλειοψηφία των "ντόπιων" τους έχει ισάξια με τον -υποθετικό- υπηρέτη τους;

(Απλά σκέφτομαι φωναχτά...)

Manos είπε...

http://www.sport24.gr/html/ent/019/ent.292019.asp


psilosxetiko...

dimspy είπε...

http://www.contra.gr/Soccer/Spain/225311.html
κ αυτο ......αλλα λιγοτερο σχετικο αλλα εξισου ενδιαφερον νομιζω