14/11/11

Νέα γυναίκα μόνη... (στην Πόλη εν ώρα ντέρμπυ)

Η Νίκη Πρασ. μοιράζεται με το football-blabla, την ποδοσφαιρική της εμπειρία στην Πόλη και μοιράζεται μαζί μας, το κλίμα και το συναίσθημα, που επικρατεί σε ένα ντέρμπυ. 

Αν και το νέα είναι σχετικό, το ψάχνεται έχει οπωσδήποτε την σημασία μιας διαρκούς ανάγκης αναζήτησης. Κάπως έτσι ένα αεροπορικό ταξίδι με προσγείωσε στην Ιστανμπούλ, παραμονή της εθνικής μας επετείου, και μετά από μια καινούργια πτήση έφτασα στα παράλια των Διδύμων, μια υπέροχη μικρή πόλη, πολύ κοντά στην δική μας Κω. Δευτερόλεπτα μετά την είσοδό μου στη μεγάλη λεωφόρο που οδηγεί στο Άλτινκουμ, αποφασίζω να σταθώ σε μια πατισερί, όπου  σερβίρεται το “εθνικό” ρόφημα τσάι, και στο οποίο είχε ήδη συγκεντρωθεί πλήθος ντόπιων – και ελάχιστων, για Οκτώβρη μήνα, ξένων τουριστών, προκειμένου να παρακολουθήσουν τον αγώνα – ντέρμπυ, μεταξύ των «μαυραετών» της Besiktas και των «κίτρινων καναρινιών» της Fenerbache.

Με την γηπεδική ατμόσφαιρα να μεταφέρεται στο μικρό μαγαζάκι, βρίσκομαι να παρακολουθώ τη μάχη των αντιπάλων, καθισμένη κυριολεκτικά ανάμεσα σε οπαδούς των μεν και δε. Μικρά παιδιά, ηλικιωμένοι – οι πιο φανατικοί κιόλας θα έλεγα – αλλά και μια γυναίκα με την παραδοσιακή μαντήλα στο κεφάλι με περιστοίχιζαν. Ο αγώνας ξεκινάει πράγματι σε πανηγυρική ατμόσφαιρα και ελάχιστα λεπτά μετά το εναρκτήριο λάκτισμα οι οπαδοί της Fener ξεσηκώνονται με την "λαθραία" είσοδο ομοϊδεατών τους στις κερκίδες. To σκορ άνοιξαν οι γηπεδούχοι πυρπολώντας  την αυτοσχέδια εξέδρα δεξιά μου στο 12 λεπτό για να βρεθώ μετά να μοιράζομαι το πάθος των κιτρινομπλε παιδιών με το ισοφάρισμα από τον De Souza (που είναι και ο αγαπημένος παίχτης τους).

Γενικά ήταν μια βραδιά που θύμιζε άλλες εποχές, όταν μικρή πήγαινα στο γήπεδο στους αγώνες του Παναθηναϊκού και χαιρόμουν αυτή την ομαδική παράνοια, που όμως έμοιαζε γιορτή και δεν σκόρπιζε τον τρόμο. Αν και τα πράγματα μέσα στο γήπεδο δεν φαινόντουσαν τόσο «ήρεμα», με τους γηπεδούχους φιλάθλους να γεμίζουν κάποια στιγμή τον αγωνιστικό χώρο με κασκόλ, έχω ωστόσο να παρατηρήσω πως απόλαυσα πραγματικά να βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικής «ιδεολογίας» που ναι μεν είχαν έντονες αντιπαραθέσεις κατά διαστήματα αλλά έδωσαν φιλικά τα χέρια και χώρισαν ήρεμα στο τέλος του αγώνα.

Στα επιμέρους και χωρίς φυσικά να είμαι γνώστης της στρογγυλής θεάς, το μόνο που έχω να θυμάμαι είναι τον αγέλαστο κύριο Αykut Kocaman, προπονητή της Fener, τον Mehmet Topuz της ίδιας ομάδας να τρέχει σαν δαιμονισμένος καλύπτοντας το πεδίο που του αναλογούσε και φυσικά τον εξαιρετικό κύριο Gonen που μάζεψε πολλές από τις επικίνδυνες απόπειρες των φιλοξενούμενων να αλλοιώσουν τα δίχτυα του.

Είχα καιρό ούτως ή άλλως να παρακολουθήσω ποδοσφαιρικό αγώνα, μπορώ να πω όμως πως ο συγκεκριμένος διέγειρε τις αισθήσεις μου αρκετά, ώστε να βρεθώ να τραγουδάω μαζί με τα υπόλοιπα «καναρίνια» : sari lacivert sampiyon fener!

Νίκη Πρας

1 σχόλιο:

tre είπε...

Forza ΠΑΟΚ - Βeşiktaş