27/11/11

Στην μνήμη του Gabbo...

Δημοσιεύουμε, χωρίς σχόλια – είναι περιττά – την παρακάτω επιστολή του Alberto από την Πάρμα που βρήκαμε στην ιστοσελίδα των Boys Parma 1977.
" Γεια σου Gabbo. Αύριο θα είναι η τέταρτη επέτειος από εκείνη την καταραμένη 11η Νοεμβρίου 2007, όταν η απερίσκεπτη πράξη ενός δολοφόνου με στολή σου αφαίρεσε το πολυτιμότερο αγαθό που διαθέτουμε... τη ζωή.

 Επιτέλους στο αουτογκρίλ της Μπαντία Αλ Πίνο μια αναμνηστική πλάκα θα θυμίζει για πάντα το χαμόγελό σου και τη δίψα σου για ζωή. Ξέρεις κάτι; Δεν είναι ότι εδώ περνάμε και πολύ καλά. Κάθε άλλο. Αυτός ο κόσμος όλο και περισσότερο μοιάζει να γυρίζει ανάποδα. Κάθε μέρα τα δελτία ειδήσεων και οι εφημερίδες είναι γεμάτα νέα που σε κάνουν να θέλεις να ξεράσεις. Πριν από λίγες μέρες έπληξε τη Γένοβα μια καταστροφική πλημμύρα στην οποία πέθαναν και παιδιά. Και όλα αυτά στο κέντρο της Γένοβας. Το πως μπορεί να πεθάνει κάποιος το 2011 εξαιτίας μιας καταιγίδας στο κέντρο μιας ιταλικής πόλης, είναι ένα μυστήριο που ακόμα κανείς δεν μπορεί να ξεδιαλύνει. Ωστόσο, εντωμεταξύ, συνεχίζουμε να κτίζουμε παντού. Ζούμε σε ένα κόσμο από τσιμέντο. Και η φύση μας στέλνει το λογαριασμό, ένα λογαριασμό πολύ αλμυρό, που κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί. Η χώρα βρίσκεται σε οικονομική κρίση. Δεν υπάρχουν δουλειές, δεν υπάρχει μέλλον για τους νέους και η μοναδική ελπίδα που έχουν είναι να βρουν μια δουλειά ορισμένου χρόνου, με 800 ευρώ το μήνα. Η βενζίνη κοστίζει πλέον 1,6 ευρώ το λίτρο. Όμως ο πρωθυπουργός μας [ο Μπερλουσκόνι, σ.τ.μ.] λέει ότι τα αεροπλάνα και τα εστιατόρια είναι γεμάτα κόσμο. Καλά εάν σκεφτεί κανείς ότι από την Πάρμα σου έρχεται φτηνότερο να πετάξεις μέχρι το Λονδίνο παρά να πάρεις το τρένο μέχρι τη Ρώμη, ίσως έχει δίκιο. Ξέρεις, απ' ό,τι φαίνεται, ο Μπερλουσκόνι παραιτήθηκε. Το πρόβλημα είναι ότι η εναλλακτική λύση της άλλης μεριάς ονομάζεται Μπερσάνι... [ο ηγέτης του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος, σ.τ.μ.] Μμ, ένα πραγματικό μπουρδέλο. Κινδυνεύουμε να καταλήξουμε σαν την Ελλάδα, αλλά απ' ό,τι φαίνεται η λύση έχει βρεθεί... θα βγαίνουμε στη σύνταξη στα 67. Έτσι θα μας μένουν τέσσερα ή πέντε χρονάκια να την χαρούμε. Ίσως αρχίσω να ψαρεύω ή να μαζεύω μανιτάρια. Ή θα αφοσιωθώ στο πάθος που έχω από μικρός, το ποδόσφαιρο. Ωχ, όχι. Είχα ξεχάσει ότι δεν μπορώ πια να πηγαίνω στο γήπεδο επειδή δεν έχω πάρει την κάρτα φιλάθλου. Πράγματι, εσύ δεν ξέρεις τι είναι. Ουσιαστικά ο καταδικασμένος που στην Ιταλία παριστάνει τον Υπουργό Εσωτερικών θέλει να μας υποχρεώσει να βγάλουμε μια κάρτα θα «διευκόλυνε» την είσοδό μας στο γήπεδο. Κρίμα που πίσω από αυτή την κάρτα βρίσκεται μια χοντρή μπίζνα  οργανωμένη από τις τράπεζες και το σύστημα του ποδοσφαίρου που ποτέ κανείς δε θα παραδεχτεί την ύπαρξή της. Ξέρεις ο υπουργός καυχιέται ότι με την εισαγωγή της κάρτας φιλάθλου πέτυχε τη μείωση των επεισοδίων στα γήπεδα. Εν μέρει έχει δίκιο. Τα γήπεδα είναι άδεια και έρημα. Δημόσια τάξη... αφαίρεσε το δημόσια και μένει η τάξη. Έτσι μπορώ ακόμα κι εγώ να κάνω τον υπουργό... Όμως εσύ το ξέρεις πολύ καλά, οι οπαδοί είναι το κακό που πρέπει να ξεριζωθεί. Κανένας δε θυμάται την αλληλεγγύη που δείχνουν κάθε φορά που χρειάζεται. Οι οπαδοί από τη Γένοβα, με τα φτυάρια στο χέρι, είναι εκεί για να δώσουν ένα χέρι στους ανθρώπους της πόλης της και να βγάλουν τη λάσπη από τα σπίτι. Και από τη Φλωρεντία έφτασαν για να δώσουν ένα χέρι. Όμως όλα αυτά δεν αποτελούν ειδήσεις. Καλύτερα να ρίξουμε στην πρώτη σελίδα τα ονόματα και τα επώνυμα των οπαδών όταν συμβαίνει κάποιο γεγονός που συνδέεται με τον κόσμο του ποδοσφαίρου. Και  τότε ποιος είδε το θεό και δεν τον φοβήθηκε, μπαίνει σε λειτουργία η νέα Ιερά Εξέταση... 
Τι άλλο να πούμε Γκαμπριέλε, μια μεγάλη αγκαλιά στην οικογένειά σου και στους φίλους σου που αύριο θα βρίσκονται σε εκείνο το αουτογκρίλ για να διατηρήσουν την ανάμνησή σου ζωντανή. Θα ήθελα να βρισκόμουν κι εγώ εκεί, αλλά δεν μπορώ. Σου υπόσχομαι ότι δε θα σταματήσω να αγωνίζομαι και να πολεμάω για έναν καλύτερο κόσμο. Θα διατηρήσω τις ιδέες μου και τα ιδεώδη μου για δικαιοσύνη, αν και ορισμένες φορές αναρωτιέμαι, στο κατώφλι των σαράντα, εάν ακόμα αξίζει τον κόπο. Αλλά όσο η απάντηση είναι «Ναι», ε τότε ίσως σου γράψω και κανένα άλλο γραμματάκι. Με την ελπίδα ότι θα  μπορέσω να σου μιλήσω για έναν καλύτερο κόσμο. Τώρα σε αφήνω, θα έχεις να βάλεις τους δίσκους σου...

Σου στέλνω μια αγκαλιά...
Alberto, οπαδός της Πάρμα και μέλος των Boys Parma 1977 "

Sotrek   

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

ΤΑ ΕΙΠΕ ΟΛΑ.

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΘΥΡΑ 10
Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΜΑΣ ΣΤΑ ΚΑΛΝΤΕΡΙΜΙΑ
Η ΑΝΑΣΑ ΜΑΣ ΔΙΠΛΑ ΣΑΣ