13/12/11

"Thanks for the memories"...

"Against modern football"... μία έκφραση η οποία τα τελευταία χρόνια έχει πάρει μία ιδιόμορφη δημοσιότητα ανάμεσα στους οπαδούς παγκοσμίως... Τόση, ώστε να έχει γίνει και αυτή ένα είδος μόδας, όπως πολλά άλλα σημεία των καιρών που απασχολούν τους οπαδούς... Against modern football λοιπόν, για πολλούς οπαδούς οι οποίοι έχουν ζήσει το ποδόσφαιρο στο πιο ρομαντικό και παραδοσιακό του στιλ, σημαίνει πάρα πολλά γιατί πολύ απλά έχουν βιώσει την αλλαγή αυτή. 
Ο πρόλογος μου αυτός, αυτές οι σκόρπιες σκέψεις, πληθαίνουν όλο και περισσότερο στο μυαλό μου - μοιάζω με γεροπαράξενος, όταν βλέπω δήθεν καταστάσεις από πιτσιρικάδες που το παίζουν "casual", "ultras", "acab", "against modern football", "uefa mafia", "hools" κλπ... Τα μάθαμε όλα! Τα κωδικοποιήσαμε και τα κάναμε ταμπέλα... Εύκολο πλέον φυσικά στον κόσμο της τεχνολογίας, αλλά δύσκολο στην πράξη και κυρίως στο γήπεδο. Γιατί φυσικά είναι πολύ απλό να έχεις μια μπλούζα που να γράφει 1.3.1.2 αλλά δύσκολο να είσαι στην πράξη "A.C.A.B."... Είναι πολύ εύκολο να μιλάς "ενάντια στο μοντέρνο ποδόσφαιρο" όταν ταυτόχρονα έχεις γίνει ένα μικρό κομματάκι αυτού του φαύλου κύκλου... 

Μου άρεσε πάρα πολύ το πανό που έβγαλαν οι οπαδοί της Ομόνοιας - στο ντέρμπυ με τον ΑΠΟΕΛ - σχετικά με το θάνατο του μεγάλου ποδοσφαιριστή Σώκρατες... Φυσικά όλοι έχουν κολλήσει στις φοβερές και τρομερές χωρογραφίες των δύο πετάλων και στα αμέτρητα καπνογόνα τους... Οχι δεν τα σνομπάρω, ούτε την είδα σήμερα πιο διαφορετικός... αλλά τελικά ποια είναι η ουσία της εξέδρας, με τα πολύχρωμα χαρτάκια για την ομάδα, τις σημαίες και τα όμορφα κασκολάκια με τα anti- και τα fuck- όταν χάνουμε το "δάσος" της ύπαρξης της ομορφιάς του ποδοσφαίρου που πραγματικά αγαπήσαμε...; 
Οι Οπαδοί της Ομόνοιας, ημέρα ντέρμπυ και πάθους, θυμήθηκαν να αποχαιρετήσουν έναν απο τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές του πλανήτη, που έφυγε από τη ζωή. Ενός Ανθρώπου που προσέφερε ένα διπλό λειτούργημα στη ζωή του και έκανε με το δικό του ξεχωριστό τρόπο, εκατομύρια άλλους ανθρώπους να αγαπήσουν το ποδόσφαιρο.
Δε γνωρίζω αν άλλοι οπαδοί - που είναι πιθανόν - να σήκωσαν και αυτοί πανό για τον Σώκρατες, αλλά πραγματικά, μου έκανε πολύ περισσότερη θετική εντύπωση αυτό παρά οτιδήποτε άλλο έγινε στις εξέδρες το σαββατοκύριακο...

Υ.Γ. Δε θέλω να μειώσω οπαδούς ούτε φωτογραφίζω κάποιους... Την ηλίθια "μοντέρνα νοοτροπία" της ταμπέλας δε γουστάρω και όλο αυτό το ιντερνετοσυφερτό των 17χρονων που καλό είναι πρώτα να ακούν και να μαθαίνουν και μετά να ασχολούνται με τα "σόπια" και τα "σόδεια", "ρε ψηλέ", "ρε δύσκολε"... 

AGAINST MODERN ULTRAS!

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

"...όταν χάνουμε το δάσος της ύπαρξης της ομορφιάς του ποδοσφαίρου που πραγματικά αγαπήσαμε...;", χμμμ... και εδώ γεννάται το μεγάλο ερώτημα: που τέμνεται η οπαδική κουλτούρα με την, εγώ την ονομάζω γηπεδική, κουλτούρα; Θέλω να πω, πως οπαδικά, στον θαυμαστό, και πολλές φορές ξεχωριστό κόσμο της κερκίδας, υπάρχουν άνθρωποι, κατά τα άλλα πιστοί και παθιασμένοι οπαδοί, που δεν γνωρίζουν καν την ιστορία της ομάδας τους, παίχτες-σύμβολα και στιγμές που καθόρισαν την πορεία του οποιουδήποτε συλλόγου. Το ποδόσφαιρο που πραγματικά αγαπήσαμε και αγαπάμε δεν έχει μόνο κερκίδα, φωνή, τσαμπουκάδες, συνθήματα και ηρωικές εκδρομές. Έχει και στιγμές έντονης συναισθηματικής φόρτισης, μνήμες από παιχνίδια από το πρώτο μέχρι το ενενήντα, έχει δηλώσεις παικτών που χαράκτηκαν στο μυαλό μας, επιτυχίες και αποτυχίες της ομάδας που καθορίζουν τη διάθεσή σου...
Αν σήμερα, οι πιο παλιοί οπαδοί, οι πιο ρομαντικοί και δεν ξέρω εγώ ποιοι άλλοι, που αγαπούν πραγματικά το ποδόσφαιρο και ότι κινείται γύρω από αυτό, αποφάσιζαν να δείξουν στους πιτσιρικάδες πως πρέπει να τιμούν, να εκτιμούν και να σέβονται την ιστορία της ομάδας τους, την ιστορία ανθρώπων που άφησαν το στίγμα τους στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο με τα λόγια τους και τις πράξεις τους, τότε σίγουρα ΚΑΙ η κερκίδα θα ήταν αλλιώς...
Δεν γενικεύω, ούτε λέω πως όλοι οι οπαδοί βράζουν στο ίδιο καζάνι της μόδας, του ιντερνετ και της ψευτομαγκιάς... αλλά ένα μεγάλο ποσοστό σίγουρα...

Sotrek