29/5/12

29-05-1985

Για τους περισσότερους πλέον, είναι άλλη μια ημερομηνία ενός τραγικού συμβάντος που σχετίζεται με το ποδόσφαιρο... Για κάποιους όμως, αποτελεί το γεγονός που σημάδεψε όχι μόνο το ποδόσφαιρο ως άθλημα, αλλά και κατ' επέκταση όλο το ως τότε οικοδόμημά του, αλλάζοντας μάλιστα πολλά από τα δεδομένα που ίσχυαν μέχρι τότε... 
Ο αιματοβαμμένος τελικός του Κυπέλου Πρωταθλητριών Ευρώπης το 1985, ανάμεσα στη Γιουβέντους και τη Λίβερπουλ στο Χέιζελ των Βρυξελλών, ήταν ίσως η βασική αιτία, αφορμή, κίνητρο, ίσως... μέσα από το οποίο γεννήθηκε το "μοντέρνο ποδόσφαιρο"... 
Μόλις λίγα χρόνια μετά τα γεγονότα της Θύρας 7 (1981) και της Μόσχας (1982), λίγο πριν τα γεγονότα του Χίλσμπορο (1989) και της Μπαστιά (1992)... η Ευρώπη μετράει δεκάδες νεκρούς στις εξέδρες των γηπέδων της...

Η Αγγλία συγκλονίζεται από το γεγονός, το οποίο έρχεται ως ισχυρό χαστούκι στο άλλο μάγουλο της ποδοσφαιρικής κοινωνίας και όχι μόνο, αφού ήδη λίγες μέρες πριν, 56 άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους από την καταστροφική πυρκαγιά του γηπέδου της Μπράντφορντ.
Η "σιδηρά κυρία" Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία δεν είχε κανέναν ενδιασμό ως τότε - για το καλό της Βρετανίας όπως έλεγε - να κάνει έναν πόλεμο με την Αργεντινή, αλλά και να οδηγήσει χιλιάδες κόσμο στην ανεργία με το οικονομικό τότε αδιέξοδο, αποφάσισε να αλλάξει τα πάντα στο ποδόσφαιρο και στην κοινωνία του Νησιού γενικότερα. Ο χουλιγκανισμός γνωρίζει έναν πανίσχυρο αντίπαλο... ο οποίος την ίδια εποχή πραγματοποιεί επίδειξη δύναμης απέναντι στον IRA. Κάμερες CCTV, αντικατασκοπία, SAS, Σκότλαντ Γιάρντ, MI5... Το ποδόσφαιρο πλέον δεν αποτελεί παιχνίδι, ούτε για τους παίχτες, αλλά ούτε και για τους χούλιγκαν... 

Σαν σήμερα λοιπόν (29 Μαϊου), στις Βρυξέλλες, 39 φίλαθλοι, κατά κύριο λόγο οπαδοί της Γιουβέντους, βρίσκουν τραγικό θάνατο. Η πολύ κακή οργάνωση των Βέλγων, σε συνδυασμό με το απαράδεκτο από θέμα ασφάλειας γήπεδο, την απειρία και ηλιθιότητα των βέλγων αστυνομικών αρχών, το αλκόολ που έρρεε άφθονο στη βελγική πόλη κυρίως ανάμεσα στους άγγλους οπαδούς, η "ρεβάνς" για το ξύλο από τους οπαδούς της Ρόμα στον τελικό του 1984, ο αγγλο-ιταλικός "πόλεμος", συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα που οδηγεί στο θάνατο τους:

Rocco Acerra, Bruno Balli, Alfons Bos, Giancarlo Bruschera, Andrea Casula, Giovanni Casula, Nino Cerullo, Willy Chielens, Giuseppina Conto, Dirk Daenecky, Dionisio Fabbro, Jacques François, Eugenio Gagliano, Francesco GalliGiancarlo Gonnelli, Alberto Guarini, Giovacchino Landini, Roberto Lorentini, Barbara Lusci, Franco Martelli, Loris Messore, Gianni Mastroiaco, Sergio Bastino Mazzino, Luciano Rocco Papaluca, Luigi Pidone, Benito Pistolato, Patrick Radcliffe, Antonio Ragnanese, Claude Robert, Mario Ronchi, Domenico Russo, Tarcisio Salvi, Gianfranco Sarto, Amedeo Giuseppe Spolaore, Mario Spanu, Tarcisio Venturin, Jean Michel Walla, Claudio Zavaroni

Οι οπαδοί της Γιουβέντους τιμούν κάθε χρόνο τους νεκρούς τους, όπως όλοι οι οπαδοί που θέλουν να σέβονται την ιστορία τους. Δε ξεχνούν και για πολλούς από αυτούς... δε συγχωρούν. 
Προσωπικά, δε ξέρω, έχω σκεφτεί πολλές φορές το συγκεκριμένο θέμα, ειδικά μετά το 2005 και τις κινήσεις των φίλων και της επίσημης Λίβερπουλ για αποκατάσταση και συγνώμη απέναντι στους Ιταλούς. Δε θα ήθελα να το ζήσω στην ομάδα μου, αλλά και πουθενά ξανά... πουθενά στον κόσμο αυτόν και για κανένα χρώμα.  

Το κλαμπ της Γιουβέντους στην Αθήνα,  συμμετέχει ενεργά στις εκδηλώσεις μνήμης. Μάλιστα τα παιδιά, επισκέπτονται το μνημείο στο πλέον εντελώς ανανεωμένο γήπεδο των Βρυξελλών. Ένδιαφέρον οδοιπορικό από μία από τις επισκέψεις μπορείτε να δείτε στο επίσημο σάιτ του συνδέσμου: http://gruppogreco.blogspot.com/2010/12/blog-post_4058.html
 

Δεν υπάρχουν σχόλια: