16/9/12

Οπαδός όπως λέμε άνθρωπος

Σκεφτόμουν τι έννοιες επιμένει να δίνει η ''καλή'' κοινωνία, οι δημοσιογράφοι στους οπαδούς, ανθρώπους που βρίσκονται στο περιθώριο της αποδεκτής κοινωνικής ζωής, που έχουν διαλυμένες οικογένειες, άτομα που απλά ψάχνουν να βρουν μια μάζα απλά για να ενταχθούν. Πριν λίγες μέρες είχα μια κουβέντα με πατέρα ενός φίλου που μου έλεγε πως πέρασε όλη του τη ζωή δίπλα στην αγαπημένη του ομάδα, ''έκανα οικογένεια παιδί μου, δούλευα σαν το σκυλί από το πρωί ως το βράδυ για να τα βγάλω πέρα, το μόνο πράγμα που με ευχαριστούσε και με έκανε να ξεχαστώ για λίγο είναι όταν συναντιόμασταν  με τα φιλαράκια μου και πηγαίναμε στο γήπεδο''.

Και σκέφτηκα πόσο μεγάλη αξία έχει να μιλάς γι' αυτά που σκέφτεσαι, που σε προβληματίζουν με ανθρώπους που έχουν πάνω τους τη ταμπέλα του οπαδού, πόσο όμορφο είναι να βλέπεις να παλεύουν πολύχρωμα κασκόλ μαζί, όπως στη διαδήλωση της 12 Φεβρουαρίου, πόσο όμορφο είναι να προσπαθεί ρατσιστικά ένα ολόκληρο σύστημα να σε απομονώσει και να σε παρουσιάσει σαν πρεζόνι, δολοφόνο και εσύ μέσα σου να είσαι πιο γεμάτος από ποτέ, να γουστάρεις να βλέπεις την ομάδα σου, να φωνάζεις γι αυτή, να κουράζεσαι για να κάνεις πράγματα, να μοιράζεσαι συναισθήματα, να ξοδεύεις χρήματα και χρόνο όχι για τον εκάστοτε πρόεδρο αλλά για την ιδέα και τις μνήμες, για τη τρέλα και το πάθος.

Σκεφτόμουν πως είναι υπέροχο να ταυτίζεσαι με μια ιδέα και να θεωρείσαι οπαδός και η επιβεβαίωση έρχεται από το πόλεμο που δέχεσαι από ένα σάπιο σύστημα που θέλει να σε βγάλει στο περιθώριο, να σε αλλάξει, να σε φέρει στα νερά του, άλλωστε αυτό είναι το πρόβλημα τους και ο φόβος τους η διαφορετικότητα, η μαχητικότητα και το βγάλσιμο της γλώσσας σε κάθε μορφή εξουσίας.

Γι αυτούς είναι αυτό το κείμενο, γι αυτούς που αποφάσισαν στη ζωή τους να μείνουν οπαδοί, ρομαντικοί γραφικοί, τρελοί και μεθυσμένοι...
 
 Andy capp

Δεν υπάρχουν σχόλια: