8/9/12

Interview: O Cass Pennant στο Football-blabla!!!

Είναι μια πολύ σημαντική στιγμή για το “football-blabla”, η αποκλειστική συνέντευξη με τον Cass Pennant, σχετικά με το ντοκιμαντέρ που δημιούργησε και αφορά σε αυτό που όλοι πλέον γνωρίζουμε ως CasualTo ντοκιμαντέρ Casuals είναι η πρώτη παραγωγή στην κάμερα για τον γνωστό οπαδό και συγγραφέα και αποτελεί μία άλλη οπτική γωνία, μία ιστορική αναδρομή, ένα χρονικό, στην ιστορία των οπαδών, την κουλτούρα τους, την εξέλιξή τους, μέσα από το χαρακτηριστικότερο τρόπο ντυσίματος, το casual, που κατάφερε να παραμείνει ακόμη και σήμερα, χαρακτηρίζοντας τους οπαδούς και όχι μόνο... 

Είχαμε αναφερθεί στο ντοκιμαντέρ, μια πραγματικά αξιόλογη προσπάθεια, όταν αυτό κυκλοφόρησε και είχαμε την τύχη να μας στείλει ο ίδιος ο Cass ένα αντίτυπο του DVD, για να το δούμε. http://football-blabla.blogspot.gr/2011/11/real-story-of-legendary-terrace-fashion.html .
 Όμως, δεν υπάρχει κάτι πιο άμεσο από την συνομιλία με τον δημιουργό, έναν άνθρωπο ο οποίος με τη σειρά του έχει περάσει πολύ μεγάλο μέρος της ζωής του στα γήπεδα ακολουθώντας τόσο τη West Ham μέσα από τους ICF, μαζί με τους πιο χαρακτηριστικούς οπαδούς στην ιστορία του βρετανικού κινήματος, αλλά και παρουσιάζοντας τους, μέσα από τη σειρά των «TOP BOYS»…
Ας δούμε τι μας λέει λοιπόν, αφού ευχαριστίσουμε και τα παιδιά από το περιοδικό HUMBA! για το support: 

 (μετά από πολύ... blabla)

Ας επικεντρωθούμε στο «CASUALS»… Από τις κερκίδες στην συγγραφή βιβλίων, και τώρα στην παραγωγή ενός πραγματικά ενδιαφέροντος ντοκιμαντέρ.

Πώς σου ήρθε αυτή η ιδέα, να μεταφέρεις κάτι στην οθόνη; Και γιατί το casual ντύσιμο, και όχι, ας πούμε, τα «Top Boys»;

Όλοι μας έχουμε δει πολλά τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ και ταινίες στο σινεμά που επικεντρώνονται μόνο στους δεσμούς των χούλιγκανς με την βία. Εγώ ήθελα να είμαι ο παραγωγός μιας ταινίας η οποία θα εξηγεί τι σήμαινε αυτό για τους casuals που το βίωσαν εδώ στην Βρετανία, το να παθαίνουν εμμονή με μάρκες σχεδιαστών όπως οι Fila, Tacchini, Pringle, Adidas και Burberry. Πρόκειται για ένα κίνημα με διαρκή επιρροή, καθώς οι επώνυμες μάρκες είναι συνηθισμένες στις μέρες μας και το μοδάτο ντύσιμο έγινε αποδεκτό στα νυχτερινά κλαμπ, στον χώρο εργασίας, ακόμα και στις εμφανίσεις στο δικαστήριο, άρα η επίδρασή του είναι εμφανής· αλλά η ιστορία του στις κερκίδες είναι μια ιστορία που δεν έχει ειπωθεί ακόμα. Εγώ είχα την σκέψη και την ιδέα, αλλά και την υποστήριξη ανθρώπων που ήθελαν πραγματικά να κάνουν το ντοκιμαντέρ. Και είχα σκοπό να το κυκλοφορήσω ανεξάρτητα σε DVD εάν δεν ενδιαφερόταν η επιτροπή ανεξάρτητης τηλεόρασης.

Σε ποιο ακριβώς σημείο ήθελες να επικεντρωθείς στο ντοκιμαντέρ;

Μια αρκετά παραγνωρισμένη όψη του casual είναι ότι ξεπέρασε σε διάρκεια όλες τις άλλες βρετανικές νεανικές υποκουλτούρες που εμφανίστηκαν, δηλαδή τους τέντι-μπόις, τους mods, τους σκίνχεντ, τους πανκ, τους νέο-ρομαντικούς, κλπ. Αυτό ενορχηστρώθηκε από τα ίδια τα παιδιά- τα boys, όπως αυτοαποκαλούνταν- από τις ποδοσφαιρικές κερκίδες και πέρα, κάτω από την μύτη των ΜΜΕ και του τύπου που δεν το «έπιασαν» με το ραντάρ τους. Κι έπειτα, είναι και η κοινωνική επιρροή και η ιστορία που είναι χαραγμένη στο μυαλό εκείνων που ακολούθησαν αυτή την υποκουλτούρα. Το «Casuals» είναι μια ταινία που σκιαγραφεί το λουκ, το στιλ και την ιστορία του κινήματος που πιθανόν είναι η τελευταία μόδα των νέων της εργατικής τάξης της Βρετανίας, την οποία κάποιοι υιοθετούν μέχρι και σήμερα, χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από οποιασδήποτε άλλης μόδας ή κινήματος.

Θες να μας μιλήσεις λίγο για τις δυσκολίες και τα ρίσκα αυτής της παραγωγής;
Είναι η πρώτη μου παραγωγή και, χωρίς την επιτροπή ανεξάρτητης τηλεόρασης, θα έπρεπε να την χρηματοδοτήσω μόνος μου. Η συνήθης δυσκολία των ανεξάρτητων φιλμ είναι εξαρχής το να βρεθούν πόροι. Το ντοκιμαντέρ φάνηκε εξαρχής ότι θα γυριστεί, σε όποιον και να μίλησα ήθελε να βοηθήσει και να αναμειχθεί, από τους συντελεστές μέχρι τους δημοσιογράφους. Η λύση όσον αφορά την εύρεση χρηματικών πόρων ήταν ο συνδυασμός μιας προσωπικής χρηματοδότησης και επιχορηγήσεων από τους ίδιους τους σχεδιαστές, ιδιαίτερα από τους μεταπωλητές ρουχισμού casual στο διαδίκτυο, www.80scasualclassics.co.uk, αλλά και από ιδιώτες που ήταν πρώην casuals. Για να πραγματοποιηθεί η ταινία, η υποστήριξη που χρειαζόμασταν δεν ήταν μόνο χρηματική· ένα άλλο πολύ σημαντικό πρόβλημα ήταν η έλλειψη αρχειακού υλικού, καθώς λίγα πράγματα είχαν καταγραφεί τότε, μιας και το κίνημα των casuals είχε περάσει τότε απαρατήρητο από τον καθεστωτικό τύπο και ΜΜΕ. Η ιστοσελίδα www.bjornborg.com μας παρείχε σπάνιο κινηματογραφικό υλικό πάνω στους Μποργκ και Μάκενρο. Το αυθεντικό φωτογραφικό υλικό των casuals ήταν επίσης σπάνιο, αλλά μιας και είχα γράψει βιβλίο, γνώριζα ποιοι είχαν τις φωτογραφίες στην κατοχή τους· η καλύτερη συλλογή φωτογραφιών ανήκε στον Τζέικ Πέιν, συγγραφέα του βιβλίου «Pompey», στα βιβλία του πρωταγωνιστούσαν οι 6.57 Crew- από τους οποίους θα παίρναμε συνέντευξη και για το «Casuals»- αλλά και στο εξώφυλλο του DVD φιγουράρουν οι Crew 6.57 της Πόρτσμουθ.

Με τις τόσο έντονες αντιπαλότητες που υπάρχουν στο βρετανικό ποδόσφαιρο, ένα άλλο εμπόδιο που έπρεπε να ξεπεράσουμε ήταν η δυσπιστία του Βορρά ως προς το να γίνει μια τέτοια παραγωγή από το Λονδίνο- τον Νότο. Γνωρίζουμε ότι οι περισσότερες νεανικές υποκουλτούρες ξεκίνησαν στο Λονδίνο ή νότια του Λονδίνου, αλλά ο Βορράς διεκδικεί τους casuals. Ο οπαδός της Λίβερπουλ Πήτερ Χούτον και τραγουδιστής του συγκροτήματος The Farm συνέβαλε σημαντικά στο να κάνουμε τους βόρειους να συμμετάσχουν στην παραγωγή του «Casuals». Τον είχα συναντήσει σε ένα εργαστήρι δημιουργικής γραφής που είχε οργανώσει πριν πολλά χρόνια, μπόρεσα έτσι να βασιστώ σε εκείνη την φιλία, πράγμα που έκανα με πολύ κόσμο, έτσι ώστε να ξεπεραστούν αυτές οι ποδοσφαιρικές αντιπαλότητες.

Η συγγραφή ενός βιβλίου ή η δημιουργία ενός ντοκιμαντέρ; Τι είναι δυσκολότερο; Έχω την εντύπωση ότι το να γράψεις ένα βιβλίο, ακόμα κι αν είναι αληθινή ιστορία, είναι πολύ δύσκολο…

Σίγουρα πιο δύσκολο είναι το να γράψεις ένα βιβλίο, είτε είσαι έμπειρος, είτε όχι. Έχω κάνει και τα δύο, και τα δύο υπήρξαν μια απολαυστική εργασία που αγάπησα, γιατί το θέμα και των δύο το γνώριζα πολύ καλά και αποτελούσε ένα προσωπικό μου πάθος. Η συγγραφή ενός βιβλίου έχει να κάνει με τις πραγματικές εμπειρίες, με την επεξήγηση, με την κατανόηση, την καλή δομή, το να είσαι μεστός νοήματος και να κρατάς το ενδιαφέρον του αναγνώστη, και όλα αυτά πρέπει να τα πετύχεις χωρίς την βοήθεια της μουσικής, της ψυχαγωγίας, του τυποποιημένου voiceover, κλπ. Πρέπει να πω, ωστόσο, ότι το επίπεδο έρευνας για την δημιουργία του «Casuals» ήταν το ίδιο με την έρευνα που χρειάστηκε να κάνω για να γράψω τα βιβλία.

Μίλησέ μας για τους ανθρώπους που γνώρισες κατά την διάρκεια της παραγωγής, για τις συνεντεύξεις που πήρατε, κλπ.

Μου είχαν πει ότι το ιδανικό θα ήταν να χρησιμοποιήσω μόνο 6 με 10 άτομα για τις συνεντεύξεις· εγώ χρησιμοποίησα 53 συνεντευξιαζόμενους στο «Casuals», οπότε παρακάτω σας παραθέτω κάποια λόγια μερικών από αυτούς, καθώς και τι μπορώ να σας πω εγώ γι’ αυτούς.

Γκάρι Άσπντεν: «Το λάτρευα να αγοράζω αυτά τα παπούτσια». Είχε μια προσωπική συλλογή από 400 ζευγάρια σπάνιων αθλητικών παπουτσιών Adidas που μπορέσαμε να τραβήξουμε, ιδίως στο κεντρικό μαγαζί Adidas στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου. Το καλό για μένα ήταν ότι πήρα καινούργια αθλητικά, πράγμα όχι εύκολο, καθώς το νούμερό μου είναι 48.

Ριάζ Καν: «Στην συμμορία μας προερχόμασταν όλοι από διαφορετικές φυλές και κουλτούρες και δεν μας ενδιέφερε από πού κατάγεσαι… Το σημαντικό ήταν να είμαστε φίλοι και να είμαστε ενωμένοι, να πηγαίνουμε μαζί στο γήπεδο σαν μια παρέα αγοριών». Στο απόγειο του ποδοσφαιρικού κινήματος casual, υπήρξαν κάποιες συμμορίες με εμβληματικά ονόματα, και οι Leicesters Baby Squad ήταν μία από αυτές.

Μπομπ Μόρις: «Στις εργατικές τάξεις […] παρόλο που ήμασταν φτωχοί, πάντα θέλαμε να μην δείχνουμε φτωχοί». Ο Μπομπ ήταν ένας mod που έγινε casual, και το lifestyle των casual είχε διάφορες επιρροές, παρόμοιες με των mod. Είχε, επίσης, αυθεντικό αρχείο ανέκδοτου υλικού σχετικά με τους mods, το οποίο μας παραχώρησε ευγενικά.

Ρόμπερτ Γουέιντ Σμιθ: «Τον πρώτο μου χρόνο [στο μαγαζί με τα αθλητικά] έκανα σχεδόν εκατό χιλιάρικα λίρες τζίρο μόνο από Adidas Trimm Trab σε ένα συνοικιακό μαγαζάκι». Δεν έχει ξαναδώσει συνέντευξη μπροστά σε κάμερα, και την περίοδο του αυθεντικού casual δεν υπήρχαν αλυσίδες καταστημάτων, μόνο μια χούφτα ατομικών επιχειρήσεων που έγιναν οι θρύλοι του casual. Το Wade- Smiths ήταν ένα από αυτά και ήταν μεγάλος ο ενθουσιασμός μου που έλαβα ένα ζευγάρι καινούργιων αθλητικών όταν συμφώνησε να κάνει την συνέντευξη.

Τζόνι Όουεν: «Εκείνο το σπουδαίο παρατσούκλι που είχαμε για λίγο, «Lacoste Lefties», γιατί ήμασταν αντι-θατσερικοί». Το θεώρησα σημαντικό να συμπεριλάβω όσο το δυνατόν περισσότερο από τον κοινωνικό αντίκτυπο της κουλτούρας casual, γιατί όντως υπήρξε. Ο Τζον Όουεν είναι Βρετανός ηθοποιός, αλλά θυμήθηκε τις μέρες του στους Cardiff Soul Crew στην κάμερα για μας, επειδή ήταν κάτι το αληθινό.

Ο Νικ Σέρτζαντ είναι συγγραφέας του «A Casual Look», το οποίο ήταν το πρώτο βιβλίο για το casual που περιείχε απλά αυθεντικό φωτογραφικό υλικό, αλλά είναι και κάτοχος αυθεντικών ρούχων τα οποία σήμερα εκτίθενται σε ένα μουσείο του Μπράιτον. Υπήρξε συλλέκτης οτιδήποτε σχετιζόταν με το casual, από φανζίν, ετικέτες, μέχρι και σακούλες από ψώνια. Ήταν ο άνθρωπος- κλειδί όσον αφορά τον έλεγχο της αυθεντικότητας πίσω από τις κάμερες, καθώς ήταν ντροπαλός.

Ο Τζον Τέρνερ ήταν ο αρχηγός της συμμορίας παραγωγής μαϊμού ρούχων της Ίντερ Σίτι Φερμ, ο οποίος- όταν τελικά τον κάρφωσαν- συνελήφθη να οδηγάει ένα Πεζό 205 Λακόστ περιορισμένης έκδοσης. Μπήκε φυλακή και δεν έδωσε ποτέ καμία συνέντευξη, ούτε καν στην αστυνομία, οπότε μας έδειξε πίστη και εμπιστοσύνη όταν τον τραβήξαμε για το «Casuals».

Οι παραπάνω άνθρωποι, τους περισσότερους από τους οποίους ήξερα εξ ακοής, ήταν ακριβώς αυτοί που χρειαζόμουν για να δώσω μια πλήρη εικόνα του κινήματος. Οι γυναίκες ήταν εξίσου σημαντικές, γιατί κανένα ντοκιμαντέρ δεν περιλαμβάνει συνεντεύξεις από γυναίκες casual και πολύ σπάνια αναμειγνυόταν γυναίκα casual σε αυτά. Βρήκα, επίσης, πολύ ικανοποιητικό το γύρισμα που κάναμε στο Λίβερπουλ, καθώς περιλάμβανε ανθρώπους- κλειδιά και από το Μάντσεστερ. Γεγονός μοναδικό, αν λάβουμε υπόψη την αντιπαλότητα ανάμεσα στους συνδέσμους του Λίβερπουλ και του Μάντσεστερ. Το ότι αυτά τα παιδιά ήρθαν κοντά έδειξε την αφοσίωση όλων προς το «Casuals»: όλοι θέλαμε μια καταγραφή του τι σήμαιναν για μας εκείνη η εποχή του ποδοσφαίρου.

Πού μπορούμε να το βρούμε και πόσο δύσκολο είναι να προωθήσεις το ντοκιμαντέρ; Τα βρετανικά ΜΜΕ βρήκαν κάτι το ενδιαφέρον σε αυτό;

Ακόμα υπάρχει κόσμος που τώρα ανακαλύπτει το «Casuals», γιατί είναι ντοκιμαντέρ και όχι κινηματογραφική ψυχαγωγία. Η τηλεοπτική έκθεση είναι πολύ σημαντική, αλλά το ότι δεν την είχαμε δεν ήταν λόγος να σταματήσουμε, γιατί φτιάξαμε μια καλή ταινία καλής ποιότητας, είναι σχεδόν 3 ώρες μαζί με τα έξτρα. Ξέρουμε ποιο είναι το αγοραστικό κοινό μας στο οποίο μπορούμε να προσανατολιστούμε, και το πήγα σε όλη την Αγγλία για προβολές που οργάνωσαν οι ίδιοι οι casuals, ακόμα και στην υπόλοιπη Ευρώπη, προβλήθηκε στο Λουξεμβούργο και στην Κοπεγχάγη, γεγονός που διεγείρει κάπως το ενδιαφέρον του τύπου. Έχουμε επαφές με casuals σε όλο τον κόσμο, έτσι η ταινία πωλείται και στην ιστοσελίδα της amazon. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα μας, www.casuals.tv και έχουμε τον λογαριασμό Top Boys TV για να ανεβάζουμε τρέιλερ στο youtube. Είναι σημαντικό να συνεχίσει ο κόσμος να μαθαίνει για το «Casuals» και είμαι ευγνώμων στο Football BlaBla BlogSpot, όχι μόνο επειδή το χρειάζεται η ταινία μου, αλλά επειδή καλωσορίζω όποια ιστοσελίδα διατηρεί το πνεύμα του casual ζωντανό.

Πώς βλέπεις το μέλλον τώρα που τέλειωσες με την παραγωγή του CASUALS; Ποιο είναι το επόμενο βήμα που έχεις στο μυαλό σου;

Συνήθως έχω μια ιδέα στο κεφάλι μου για έναν χρόνο και τον επόμενο χρόνο προσπαθώ να την υλοποιήσω· φέτος θα ήθελα να κάνω μια δήλωση ενάντια στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Σκοπεύω να συμβάλω σε αυτό μέσω της τέχνης. Ναι, θα είναι μια ενδιαφέρουσα νέα πρόκληση και κάτι μεγάλο θα ανακοινωθεί και θα λάβει χώρα στο Λονδίνο, με τους ultras και τους casuals του ποδοσφαίρου και τον κόσμο της τέχνης. Η Τέχνη ενάντια στο Σύγχρονο Ποδόσφαιρο.

Τι θα έλεγες να έρθεις στην Ελλάδα να εκπροσωπήσεις προσωπικά το CASUALS σε μας;

Θα μου άρεσε πολύ αυτό, έχω έναν πολύ καλό φίλο, τον συγγραφέα Σεμπαστιάν Λουί και μου λέει ότι πρέπει να έρθω στην Ελλάδα. Όταν έρθω, ελπίζω να σας δείξω το «Casuals» ή ό,τι άλλο σας ενδιαφέρει, αλλά ελπίζω κιόλας να συναντήσω πολλούς οπαδούς από διάφορους συνδέσμους. Να μου δείξετε πώς βλέπετε εσείς τον κόσμο του ποδοσφαίρου και να μάθω για την οπαδική σκηνή σας, θα ήταν το τέλειο ταξίδι για μένα αν συνέπιπτε χρονικά να δω ένα ματς με τα coreo του, σαν επισκέπτης που σας σέβεται.

Σε ευχαριστούμε για τον χρόνο σου και ελπίζουμε να σε δούμε σύντομα στην Ελλάδα. 

*The interview is also available in english (ofcourse) for anyone who is interested. Just ask... 

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Συγχαρητήρια στο team που συνεργάστηκε για την συνέντευξη...δίνουν "ώθηση" στο blog τέτοιες κινήσεις...αν και δεν κρύβω πως θα ήθελα και καμιά πικάντικη ερώτηση γύρω από τις φίρμες και την άνοδο και πτώση τους(πως δηλαδή το έζησε και ο ίδιος ως χούλιγκαν)...αλλά καταλαβαίνω πως ούτε εγκυκλοπαίδεια δεν τα χωραέι αυτά στην Αγγλία...

RAYBEEZ

Ανώνυμος είπε...

hjh