1/10/12

90's: Το δικό μας “facebook”...

(άρθρο του football-blabla, από το τρέχων τεύχος του περιοδικού HUMBA!)

«Μια φορά και έναν καιρό…»
Κάπως έτσι θα μπορούσε να ξεκινάει το δικό μας «παραμυθάκι» και όλων αυτών οι οποίοι μεγαλώνοντας μιλάνε όλο και περισσότερο για τα παλιά… τα περασμένα… τις εμπειρίες τους μέσα από τα γήπεδα, τη συναναστροφή τους με τους άλλους οπαδούς. Τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω τους μεγαλύτερους που πάντα με «έπρηζαν» με τις ιστορίες τους…

Στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 και σε όλη σχεδόν τη δεκαετία του ‘90, η οπαδική κουλτούρα πέρασε μέσα από μία ιστορική φάση της ζωής της σε όλο το ευρωπαϊκό, και όχι μόνο, στερέωμα. Η τεχνολογία τότε, δεν είχε καμία σχέση με το σήμερα και ας μιλάμε για μερικά χρόνια πίσω. Είναι δεδομένο άλλωστε ότι μετά το 2000 τα πάντα άλλαξαν στην καθημερινότητά μας… Ιντερνετ, κινητά τηλέφωνα, κάμερες, ευρώ… λέξεις που δεν έχουν καμία σχέση με τα βιώματα μας, στα γήπεδα, στους συνδέσμους, στα νιάτα μας, στα ντουζένια μας, στην προσωπική μας ζωή…
Δε θα ξεχάσω ποτέ άλλωστε, ότι όταν δίναμε ένα ραντεβού, ήμασταν όλοι εκεί ( κάποιοι θα διαβάζουν και θα χαμογελάνε κουνώντας το κεφάλι), στην ώρα μας… καμία δικαιολογία… ούτε ερχόταν το απρόσωπο ξενέρωμα του SMS

Αν θέλαμε να βρούμε κάποιον τον βρίσκαμε στο κλαμπ, στο γήπεδο… δεν υπήρχε η δυνατότητα να μπορείς να μιλήσεις ανά πάσα στιγμή… Προσμέναμε λοιπόν, πως και πως, μετά το σχολείο, τη δουλειά, να βρεθούμε με τους δικούς μας να μιλήσουμε για την ομάδα, για την εξέδρα, για την πορεία, για την εκδρομή…

Το ίντερνετ δεν υπήρχε ώστε να μπορείς να γνωρίσεις κόσμο μέσα από αυτό… να κάνεις λάικ και τουίτ… να δικαιολογηθείς για την απουσία σου μέσα από ένα μήνυμα… να δεις 500 φωτογραφίες από εξέδρες, να διαβάσεις 100 νέα οπαδικά, 200 ψέματα και 300 βίντεο… Ότι συνέβαινε μαθευόταν από στόμα σε στόμα, από εξέδρα σε εξέδρα, γιατί απλά… έτσι ήταν τα πράγματα τότε… απλά και αυθεντικά.

Η ιδέα για το κείμενο αυτό ξεκίνησε ένα απόγευμα όταν χάζευα μερικές φωτογραφίες από «ρετρό εξέδρες» διαφόρων οπαδών στην Ευρώπη, σε μία σελίδα στο ίντερνετ… Κατ’ αρχήν ένιωσα περίεργα όταν συνδύασα τις χρονολογίες και κατάλαβα ότι απλά ήταν ένα μέρος της δικής μου πραγματικότητας… «καλά, τόσο μεγάλωσα τελικά;»

Το δεύτερο περίεργο συναίσθημα μου ήρθε όταν κατάλαβα ότι κάποιες από αυτές τις φωτογραφίες, τις είχα σε αυθεντικές εικόνες… και σκέφτηκα… «κοίτα πόσο εύκολο είναι πλέον αυτό»… Θυμήθηκα ότι έπρεπε να περιμένω ένα γράμμα από κάποιον οπαδό που αλληλογραφούσα για να δω τη κάθε φωτογραφία… να βρεθώ στην Ιταλία και να αγοράσω το Supertifo, ή να έρθει διακοπές ένας φίλος φορτωμένος με «οπαδικό υλικό»…

Άνοιξα λοιπόν τα ντουλάπια μου, με τα περιοδικά, τα άλμπουμ, τους πάκους με τις φωτογραφίες, γεμίζοντας το δωμάτιο με πολύχρωμα κασκόλ, αυτοκόλλητα και εκατοντάδες περιοδικά, επιστολές, φωτογραφίες, λαβαράκια… Στη σήμερον ημέρα κάποιος θα έλεγε ότι ο δίσκος μου έχει γεμίσει…
Χαζεύοντας τις φωτογραφίες, με τους οπαδούς της Lecce στο Bari και τους οπαδούς της Toulon στο Lens… θυμήθηκα ότι έβαζα μία σφραγίδα με τη διεύθυνσή μου από πίσω, για λόγους ταχύτητας, αλλά κυρίως για να έχω τη δυνατότητα να κάνω περισσότερους φίλους μέσω του περίεργου ταξιδιού της κάθε μιας φωτογραφίας… Δεκάδες διευθύνσεις, σύμβολα και ονόματα πίσω από κάθε φωτογραφία, που δήλωνε τη δική της διαδρομή από χέρι σε χέρι μέσα στην Ευρώπη… από οπαδό προς οπαδό, από ταχυδρόμο προς ταχυδρόμο…

Κάπως έτσι διαδιδόταν η ιδέα της αλληλογραφίας μεταξύ των οπαδών… και όχι μόνο φυσικά… Τα οπαδικά περιοδικά όπως το Supertifo είχαν μέσα αγγελίες… «ψάχνω υλικό από οπαδούς ελληνικών ομάδων…» Ώπα! Εδώ είμαστε…

Δεκάδες πακέτα έφευγαν για το ταχυδρομείο, πολλά λεφτά στους φωτογράφους για ανατυπώσεις, πολλά λεφτά στα περίπτερα της Ομόνοιας που πουλούσαν απίστευτες εικόνες από τα γήπεδα… Ποτές δε θα ξεχάσω ότι ψάχναμε ώρες τις φωτογραφίες του υπαίθριου τυπάκου έξω από το γήπεδο να δούμε φρέσκιες εικόνες από την προηγούμενη εβδομάδα…

Πολλοί από αυτούς που αλληλογραφούσα ήθελαν απλά να ανταλλάξουν υλικό… Ένα κασκόλ, μία μπλούζα, μία φωτογραφία… ανάλογα με τη συλλογή που έκανε ο καθένας. Άλλοι πάλι, ήθελαν να μοιραστούν ιδέες, να μοιραστούν εμπειρίες οπαδικές, να είναι ενεργοί στο ζωντανό κύτταρο του αγνού οπαδισμού, μέσα από την αλληλογραφία, που μπορεί να ήταν πολύ αργή αλλά ήταν ταυτόχρονα πολύ προσωπική, πολύ ρομαντική και σίγουρα αυτό που λέω εγώ «against modern ultras»… Γιατί ρε φίλε, όπως και να το κάνουμε ήταν δύσκολο να το κάνεις… ήθελε μεράκι, πώρωση, καύλα… ήθελε χρόνο, χρήμα, αλλά κυρίως… ήθελε να ασχολείσαι με το γήπεδο και τους οπαδούς! Να είσαι ένας από αυτούς! Όχι δήθεν, όχι εύκολα, όχι απρόσωπα… όχι με ηλεκτρονικό τσαμπουκά σε φόρουμ.

Το δικό μας facebook ήθελε… «καρύδια»… γιατί είχε αναμονή, είχε λάθη, είχε εκπλήξεις… Δε μπορώ να περιγράψω το συναίσθημα που είχα όταν λάμβανα από τον ταχυδρόμο ένα πακέτο, μαλακό, μεγάλο, από έναν κάποιον από τη Σεβίλλη, από τη Νάπολη, από τη Νυρεμβέργη…

Ήθελε να είσαι 100% αυθεντικός και να έχεις πρόσωπο για να είσαι στο «δικό μας facebook» αφού δε μπορούσε κάποιος να βάλει στη «σελίδα του» παρατσούκλι και να το παίζει πονηρός στους υπολοίπους… Έπρεπε να έχεις τα στοιχεία σου αν ήθελες να συμμετέχεις… «Το ακούς ψευτομαγκάκο του καναπέ;»

Το δικό μας facebook
Ακόμη έχω το τετράδιο με τις διευθύνσεις των οπαδών που αλληλογραφούσα ανά την Ευρώπη… Οι «φίλοι» που ποτέ δεν καταμετρήθηκαν όπως στο σημερινό facebook… με κάποιους από αυτούς βρεθήκαμε… με τους περισσότερους με τα χρόνια κόψαμε… «Τι να γίνονται άραγε όλοι αυτοί σήμερα;»

Στο «δικό μας facebook» απλά έπρεπε πρώτα να συμμετέχεις ως οπαδός και μετά να το παίζεις μάγκας στην παρέα… Γιατί έπρεπε να δώσεις οπαδικό υλικό για να λάβεις… και τότε το υλικό το είχαν μόνο αυτοί που ασχολούνταν… όχι όπως σήμερα που ο κάθε απίθανος κυκλοφορεί ή λέει ότι κυκλοφορεί με κάτι που άλλοι έβγαλαν κατά χιλιάδες για να βγάλουν φράγκα… ή απλά για να συντηρήσουν το κλαμπ, το σύνδεσμο, την ομάδα…

Στο «δικό μας facebook» έπρεπε να ξέρεις να γράφεις αγγλικά και να διαβάζεις τα πραγματικά γράμματα του οπαδού που αλληλογραφούσες… πολλές φορές ασυνάρτητα, άλλες φορές με σχέδια, με σχήματα… πάντα όμως με εμπειρίες… πάντα όμως αυθεντικά…

Το δικό μας facebook πέθανε… αλλά όσο υπάρχει στο μυαλό μας δε θα πεθάνει ποτέ… Οι εμπειρίες και τα βιώματα μας γραμμένα στο χαρτί και όχι στις «παλαιότερες αναρτήσεις»…

Ζήτω το δικό μας facebook!
 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια: