9/10/12

"...τωρα πια κλαίμε απο μόνοι μας..."

"Μην ρίχνετε αλλα δακρυγόνα τωρα πιά κλαίμε απο μόνοι μας, κι όσες μάσκες κι αν φορέσουμε τα δάκρυα μας δεν κρύβονται''
 
Ακούω απο μια γυναίκα δίπλα μου αυτό και βλέπω ενα γκλόπ να κατεβαίνει αστραπιαία βάζω το χέρι μου μηχανικά, το τρώω η γυναίκα με παίρνει αγκαλιά και σχεδόν κλαίγοντας μου λέει σε ευχαριστώ όχι που με προστάψες αλλα γιατί είσαι εδώ και στέκεις δίπλα μου. Πάμε λίγο παρακάτω και μου αγοράζει ένα νερό μου λέει θα μπορούσα να είμαι μάνα σου και κάπου εκεί αρχίζει μια μεγάλη εξομολόγηση που κρατάει λίγο αλλά λέει πολλά, έχω ενα παιδί που δεν ξέρω τι θα έχω τη δυνατότητα να του προσφέρω μου λέει, κατεβαίνω χρόνια μακρυά απο οποιαδήποτε ταμπέλα κατεβαίνω για να αποκαταστήσω την αξιοπρέπεια μέσα μου μου λέει, κατεβαίνω κι ας πολλές φορές δεν βλέπω μια λύση αληθινή στιβαρή κι ενιαία.
Καπου εκεί εγώ χάνομαι της λέω κάτι που μου είχα μάθει απο το παππού μου ''να έχεις δύναμη να αλλάξεις οσα μπορείς και ακόμη μεγαλύτερη δύναμη για να αντέξεις όσα δεν μπορείς να αλλάξεις'' τη βλέπω να παίρνει τα πάνω της πάμε πάλι πάνω στη πλατεία μου λέει ανεβαίνω τρέχοντας γεμάτος και δυνατός (σ ευχαριστώ ξέρεις εσύ) ακουώ συνθήματα και βλέπω σπίθες στα μάτια σας κι εκεί μέσα βλέπω να καθρεφτίζομαι κι εγώ είμαστε τόσο διαφορετικοί μα τόσο ίδιοι που πέφτουμε στη φωτιά ο ένας για τον άλλο κι ας μην ξέρουμε ούτε τα ονόματα μας.
 
Ξέρω πως κάποιοι ανησυχούν όταν είμαστε εκεί και έχουν ταχυκαρδίες έχουμε κι εμείς γι αυτούς γι αυτό βρισκόμαστε εκεί η αγάπη κινεί τα νήματα και τα όνειρα δίνουν το ρυθμό πάνω στις μισοπεθαμένες καρδίες μας και στις μαριονέτες που μας κινούν, δεν ξέρω για ποιόν να πρωτοπεθάνω γι αυτούς που έζησαν χωρίς όνειρα και με φόβο, γι αυτούς που δεν είδαν ποτέ τον ήλιο να ανατέλει ενα πρωινό, γι αυτούς που δεν ερωτεύτηκαν ποτέ, γι αυτούς που δεν αγκάλιασαν ποτέ κανέναν, μάλλον επειδή δεν ξέρω συνεχίζω να ζώ...
 
Υ.Γ Ο καιρός χρωμάτισε υπέροχα την μέρα
Υ.Γ 2 Τελικά δεν γράφουμε με τα χέρια μα με το μυαλό μας...
 
Andy capp

Δεν υπάρχουν σχόλια: