Θέλω να μπορέσω να δω αυτούς τους πιτσιρικάδες στο βίντεο λίγα χρόνια μετά να τους δείξω το βίντεο και να καταλάβουν πως όλα τα προβλήματα που θα τους φορτωθούν θα είναι τόσο απλά γιατί έζησαν ξέγνοιαστα κλωτσώντας μια μπάλα ανάμεσα σε χιόνια κι αυτοκίνητα.

Παίζαμε με τους φίλους μου μπάλα από μικρά παιδιά τότε που μας έσερναν από το αυτί για να γυρίσουμε σπίτι και που πηδούσαμε από το παράθυρο στο δημοτικό για να πάμε στο προαύλιο και να κλοτσήσουμε  το τόπι, από τότε πέρασαν πολλά χρόνια και το παρεάκι άντεξε, όσο κι αν άλλαξε ο καθένας στη ζωή του, όσα άγχη κι αν κουβαλάει μέσα του, όποια ομάδα κι αν υποστηρίζει και τραβιέται μαζί της. Έχουμε ακόμη αυτό το κρυφό προαύλιο μέσα μας, που τώρα του έβαλαν κάτι αντιαισθητικά κάγκελα για να το προστατέψουν από  τους εισβολείς, εμείς όποτε ανταμώνουμε όλοι μαζί πηδάμε τα κάγκελα και μπαίνουμε μέσα μας και παίζουμε, χτυπάμε, γελάμε για λίγη ώρα είμαστε ξανά παιδιά και αδιαφορούμε για το κόσμο που συνήθισε να είναι σκυθρωπός και μας θεωρεί ανώριμους, δεν υπάρχει πιο όμορφο χτύπημα από το πέσιμο στο τσιμέντο με τα γόνατα ξέρετε εκεί που είχαν μπαλώματα όλες μας οι φόρμες, αυτό το άγριο κυνηγητό με τη μπάλα και τα γέλια μετά από μια ωραία φάση, το ποδόσφαιρο ποτέ δεν θα γίνει εκατομμύρια έστω κι αν ακολουθήσει κι αυτό αναγκαστικά τη μοίρα πολλών αγνών πραγμάτων, μερικές αλάνες και μερικοί πιτσιρικάδες θα είναι η εκδίκηση των ονείρων...

Έχουμε παίξει μπάλα παντού σε χιόνια και σε ηλιόλουστες παραλίες, σε τσιμέντα και σε γηπεδάκια με τάπητα και πάντα αυτή η αίσθηση της ελευθερίας, της παρέας, της συλλογικότητας δεν έσβησε ποτέ,  ξέρουμε πως κάτι μας ενώνει κι αυτό δεν είναι μόνο οι αναμνήσεις...

Ελπίζω να ενώνει κι αυτό το παρεάκι μετά από χρόνια, όπως και τόσα άλλα που ξέρω πως έχετε στο μυαλό και στη καρδιά σας...

Andy Capp