1/10/14

Όχι στις μετακινήσεις των προβάτων

Το μακρινό 2002 στρώθηκε ο δρόμος για την απαγόρευση των μετακινήσεων. Τότε πέθανε οριστικά οποιαδήποτε έννοια οπαδισμού στη χώρα. Να σας θυμίσω μερικά ονόματα; Λιάνης, Ορφανός, Χρυσοχοϊδης, Ιωαννίδης, Μπισταξής, όλοι αυτοί έβαλαν ένα λιθαράκι στο έκτρωμα του νόμου περί μετακινήσεων. Θυμηθείτε το 20% στις μετακινήσεις που έγινε 5% σε ένα χρόνο και τον επομένο οι μπάτσοι να στήνονται έξω από τα γκισέ των γηπέδων για να ελέγχουν τις ταυτότητες των οπαδών για να δουν αν έχουν έρθει από άλλη πόλη.

Ελπίζω να σας φρέσκαρα τη μνήμη. Το κράτος ήξερε πολύ καλά τι έκανε. Με την απαγόρευση των μετακινήσεων στόχευε η βια να μεταφερθεί έξω. Στις δουλειές, στις οικογένειες, στα σπίτια (σε όλα αυτά τα οπαδικά)και φυσικά στους συνδέσμους. Δείτε τα επίσημα στοιχεία της αθλητικής βίας από το 2007 και μετά που σταμάτησαν ουσιαστικά οι μετακινήσεις. Θα εκπλαγείτε έχει σχεδόν 20πλασιαστεί . Με το νόμο περί απαγόρευσης το κράτος κατάφερε να διαλύσει κάθε έννοια οπαδισμού. Κατάφερε να κάνει τυφλή την οπαδική βία και να εισχωρήσει για τα καλά στο χώρο των οργανωμένων οπαδών. Ρωτήστε έναν εικοσάχρονο οπαδό οποιαδήποτε λεγόμενης ''μεγάλης ομάδας'' αν έχει απέναντι του σε γήπεδο αντίπαλο οπαδό. Που να μάθει το σεβασμό για τον αντίπαλο οπαδό; Στο δρόμο; Όπως είναι σήμερα ο δρόμος; Χωρίς μπέσα και χωρίς έλεος.

Ο θάνατος του Κώστα Κατσούλη ήταν απλά θέμα χρόνου. Δυστυχώς. Και θα έρθουν κι άλλοι δυστυχέστερα. Τα κροκοδείλια δάκρυα μετά το θάνατο του οπαδού του Εθνικού είναι γελοία. Το κράτος θέλει αίμα στα γήπεδα. Θέλει να επεμβαίνει στους οπαδούς. Αντίθετα κάνει τα στραβά μάτια στους μεγαλοεπιχειρηματίες που ελέγχουν ομάδες και έχουν πάρε δώσε μαζί του. 

Και οι οπαδοί θα πεί κάποιος είναι παρθένες που περνάνε τα πάνδεινα από τους μπάτσους και το κράτος;

Όχι. Δυστυχώς έχουμε τεράστιο μερίδιο ευθύνης για τον οπαδικό ξεπεσμό. Αυτά τα ''εδώ μόνο εμείς'', τα ''Stand your ground'' μας έφαγαν. Και έμεινε ο καθένας στο γήπεδο του μόνος. Χωρίς να υπάρχει ο απέναντι, ο διαφορετικός, ο αντίπαλος, για τη στη κερκίδα είναι αντίπαλος ενώ στο δρόμο γίνεται εχθρός.

Ξέρω τι λέτε ήδη από μέσα σας. Καλά και τι θες να κάνουμε κοινές πορείες και να καθόμαστε αγκαλιά στη κερκίδα.

Όχι. Ακόμη και αν δεν μπορούμε να κάνουμε κοινές πορείες μπορούσαμε να κάνουμε πορεία ο καθένας στη περιοχή του, μια κοινή ημέρα και ώρα. Θα μπορούσαμε να πιέσουμε την ΕΠΟ με μια αχρωμάτιστη πορεία για τις μετακινήσεις. Θα μπορούσαμε να συννενοηθούμε μεταξύ μας χώρις να μπει μπροστά η δυσκολία και το νταβαντζιλίκι. Να πούμε θα μπούμε μπροστά για να έρθετε κι να έρθουμε κι εμείς, γιατί βλέπουμε τα derby από το καναπέ καμιά οχταετία και έχει πιαστεί ο κώλος μας. Γιατί η δυσκολία είδαμε πως δεν καταλήγει πουθενά. Καλά τα πανιά ''ναι στις μετακινήσεις'' και τα ''λευτεριά στους οπαδούς'' αλλά είναι πανιά και λόγια. Και από λόγια άλλο τίποτα από πράξεις πάσχουμε. Ούτε θα γίνουμε όλοι αδέρφια, ούτε τίποτα απλά θα πρέπει επιτέλους να μπουν στα τραπέζι και τα θέματα που μας ενώνουν όχι μόνο εκείνα που μας χωρίζουν.

Αλλιώς θα κλαίμε ψεύτικα με τον επόμενο...
Αλλιώς θα δίνουμε στους αρδ πάτημα να λένε μαλακίες...
Αλλιώς θα χώνονται οι μπάτσοι στις κερκίδες μας...

Andy Capp

Δεν υπάρχουν σχόλια: