18/4/17

Ανάμεικτες σκέψεις οπαδού...

Οπαδός,νοσταλγία,ψύχωση!

Τρείς λέξεις που για τα παιδιά του πέταλου σημαίνουν πολλά και για τον κάθε άνθρωπο με διαφορετική σειρά.
Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε για όσους παρέμειναν πιστοί στο ιδεολογικό υπόβαθρο που αντιπροσωπεύει η ομάδα του καθενός,όπως και η οπαδικη νοοτροπία τους. Μια ανοιξιάτικη μέρα, ο ουρανός καθαρός και στο υπολογιστή να παίζει ροκ playlist... Μια ανάσα πριν βουτήξουμε στις αναμνηστικές φωτογραφίες της καρδιάς μας. Στις δύσκολες εποχές που όλοι βιώνουμε και τα χτυπήματα που δεχόμαστε από το σύστημα αυτό που μας κρατάει είναι η αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη. Όπως εύκολα αντιλαμβανόμαστε το ποδόσφαιρο και συνάμα ο οπαδικος χώρος δεν έμειναν στην απ' έξω από την πραγματικότητα. Οπαδός δεν θα σου πούμε εμείς ποιός είναι, εμείς απλά θα μεταφέρουμε κοινά βιώματα των κερκίδων, που μέσω του μπλογκ τα εξωτερικεύουμε. Ούτε συγγραφείς είμαστε ούτε αρθρογράφοι, γράφουμε όπως νιώθουμε, αυτοί είμαστε, αυτοί είναι η ιδιοσυγκρασία μας.
Εδώ δεν θα διαβάζετε μόνο ομορφιές αλλά και τα κακά κείμενα του οπαδού... Μέσω των κειμένων και των φωτογραφιών παρουσιάζουμε έναν άλλο οπαδικο χώρο γιατί υπάρχει και αυτός.
Δεν είναι μόνος ο κακός οπαδός όπως θέλουν οι δημοσιογράφοι, η επο, το υπουργείο και η αστυνομία να παρουσιάσουν.


Ο οπαδός έχει αξιοπρέπεια,μια έννοια πολύ δύσκολη στο χώρο που είμαστε αλλά υπάρχει, προτιμάει να μην ανήκει σε κάτι που δεν του ταιριάζει,δεν είναι αυτό που γαλουχήθηκε. Μπορεί η απόφαση να πάρθηκε δύσκολα αλλά νιώθει σωστός και είναι σεβαστός γιατί παρέμεινε ο ίδιος δεν έπεσε...
Δεν ξεχάσαμε τι μας έμαθαν οι παλιότεροι, δεν αγνόησαμε τα μαθήματα του δρόμου, δεν συμβιβάστηκε η ιδεολογία μας με το μοντέρνο. Δεν ανήκουμε στην κλίκα των μοδατων οπαδών, δεν βγάζουμε σελφι, δεν κανουμε τσεκ ιν... βγάζουμε μια φώτο όπως παλιά όλο το παρεακι χωρίς δυσκολία αλλά χαρούμενες φάτσες γιατί είμαστε εδώ για την ομάδα. Η φωτογραφία δεν θα αναρτηθεί στα κοινωνικά δίχτυα αλλά θα παραμείνει στο αρχείο για μας.
Νοσταλγία μας πιάνει για του πέταλου τα χρόνια,εκεί παλιά στα τσιμέντα και στις εθνικές. Η καρδιά και ο νους δεν μπορεί να ξεχάσουν όσοι εμείς θέλουμε να τα κλείσουμε στο χρονοντούλαπο διότι μας οδηγουν αλλού οι αναμνήσεις αυτές.
Η ζωή εξελίσσεται και προχωράει δεν μπορούμε να μείνουμε στο τότε... Όχι ότι τα χρόνια εκείνα ήταν άγια, η διαφορά είναι ότι τότε ήταν γνήσια οπαδικη αλητεία,βγάζαμε γούστα για την ομάδα. Δυστυχώς το τώρα εμάς δεν μας πάει, πως να στο πούμε δεν κολλάμε. Η κάθε γενιά έχει τα δικά της οπαδικα πρότυπα, τα τωρινά πρότυπα χτίζονται στο νετ και όχι στα πέταλα όπως αρμόζει.
Θα στεκόμαστε στον πλευρό των πιτσιρικάδων άμα καταλαβαίναμε ότι αγωνίζονται για το οπαδικο χώρο, χωρίς προσωπικές βλέψεις και αναδείξει του εγώ τους,τότε ναι θα είμασταν αρωγοί. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν υπάρχει από την νέα γενιά,που φταίμε και εμείς που δεν έχει τα παρόμοια αντανακλαστικά με τους παλιότερους. Γι αυτό και πολλούς άλλους λόγους μας πιάνει μια γλυκειά νοσταλγία,κρίμα που δεν γίνονται και τώρα αλλά κάποιοι έδωσαν δικαίωμα στο σύστημα να καταστρέψει το οπαδικο χώρο και τις Κυριακές μας.
Σεβασμός,αξιοπρέπεια,αλληλεγγύη,τρέλα έννοιες άρτια συνδεδεμένες με το ορισμό του οπαδού...
"Ψύχωση: Η ψύχωση (psychosis- psychοse) είναι διανοητική πάθηση κατά την οποία ο πάσχων εμφανίζει απώλεια της επαφής με την πραγματικότητα με συνέπεια την εμφάνιση αγχωδών διαταραχών."Ο ορισμός της αγάπης μας για την ομάδα που δεθήκαμε από πιτσιρίκια,πριν ακόμα μπουσουλησουμε,ξέραμε ποιά ομάδα θα υποστηρίζαμε. Μπορεί λόγω των υποχρεώσεων μας να είμαστε μακριά από το γήπεδο,αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν παρακολουθούμε τα πεπραγμένα των ομάδων μας. Θέλουμε μέσω αυτών των γραμμών να σαν θυμίσουμε ότι ο οπαδός διαμορφώνεται στο πέταλο και τους δρόμους...όχι από τα κοινωνικά δίχτυα και τα ρούχα...


Κλείνουμε με ένα στίχο από μια αγαπητή μπάντα:
"Ρίξε φωτιά στάχτη κάνε τη μνήμη
Γιατί ποτέ μου δεν ξέχασα να σ' αγαπώ"

Για την υπογραφή...
blog.1925.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: